กวนโหรวเจียหน้าตาสะสวยนัก กลิ่นอายทั้งตัวแตกต่างจากผู้หญิงชนบทอย่างสิ้นเชิง หวังเป่ามองเห็นก็หลงใหลในทันที
คืนที่จับตัวกวนโหรวเจียกลับมา ก็ขืนใจเธอทันที
กวนโหรวเจียตะโกนลั่นว่าตัวเองเป็นนักศึกษา ตัวเองจะกลับเข้าเมือง
หวังเหล่าเฉิงกลัวเธอพูดจาเลอะเลือน จะนำภัยที่ไม่จำเป็นมาให้ จึงกรอกยาทำให้เป็นใบ้
หลังจากนั้นกวนโหรวเจียก็ถูกขังอยู่ในบ้านตระกูลหวัง กลายเป็นภรรยาของหวังเป่า
คนในหมู่บ้านถามถึง ก็บอกว่าเธอไม่รู้ความ แถมพูดไม่ได้ ถูกครอบครัวรังเกียจ หวังเป่าสงสารเธอ จึงรับมาแต่งเป็นภรรยา
ความทุกข์ยากเหล่านี้เป็นสิ่งที่กวนจิ้งอันไม่มีทางล่วงรู้
เป้าหมายแรกเริ่มของกวนจิ้งอันคือให้คนลักพาตัวพาตัวกวนโหรวเจียไป
“คุณติดต่อกับคนลักพาตัวได้ด้วย แสดงว่าคุณเตรียมการมามากทีเดียว” ซางอวี่กล่าวอย่างเย้ยหยัน
“ฉันไม่คิดว่าพวกคนลักพาตัวจะไร้ประโยชน์ถึงขนาดนี้” กวนจิ้งอันดูเหมือนจะจมดิ่งอยู่ในอารมณ์ของตัวเองอย่างสิ้นเชิง
“แต่ กวนโหรวเจียก็ยังไม่กลับมา ฉันดีใจที่สุดเลย ตอนที่เธอไม่อยู่ ในที่สุดพ่อแม่ฉันก็เลิกพูดว่าโหรวเจียเป็นอย่างนั้นอย่างนี้เสียที”
“พวกเขาพูดแค่ว่าน่าเสียดาย เด็กคนนั้นเป็นคนไร้วาสนา”
“ช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของฉัน”
“ฉันกับเติ้งฉี่รู้จักกันก่อน ตอนนั้นเติ้งฉี่แสดงความสนใจในตัวฉันมากพอแล้ว แต่สุดท้ายหลังจากเขาพบกวนโหรวเจีย ก็เลือกเธออย่างไม่ลังเล”