ห้องสอบสวน
ซางอวี่นั่งอยู่ตรงข้ามกวนจิ้งอัน ในมือถือแก้วน้ำ วางท่าทางสบาย ๆ เรียกได้ว่าเฉื่อยชาเลยทีเดียว
ประตูไม่ได้ปิดสนิท ด้านนอกคือโจวเจี้ยนหมินกับเจ้าหน้าที่จดบันทึก
“ซางอวี่ ทำไมเป็นเธอ”
กวนจิ้งอันถูกท่าทีของซางอวี่ยั่วโทสะ เธอลุกพรวดขึ้น แต่ถูกกุญแจมือดึงกลับลงไป ดูคลุ้มคลั่งและหมดสภาพ
ขยับตัวแรงเกินไปจนกระตุกโดนบาดแผล เจ็บจนคิ้วขมวด
“กวนจิ้งอัน เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ เธอเองก็เป็นสาวน้อยคนหนึ่ง จบมัธยมปลาย หน้าตาก็ไม่แย่ งานก็ไม่เลว แต่มาทำเพื่อผู้ชายคนเดียว โธ่... มันคุ้มค่าเหรอ”
ซางอวี่มองกวนจิ้งอัน ถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“เธอพูดอะไรเพ้อเจ้อ!” กวนจิ้งอันสะกดกลั้นความโกรธ “เธอไม่ใช่ตำรวจ เธอไม่มีสิทธิ์สอบสวนฉัน”
“ฉันไม่ได้สอบสวนเธออยู่แล้ว ฉันมาเพราะความสงสัยและไม่เข้าใจต่างหาก” ซางอวี่พูดอย่างเรียบเรื่อย
กวนจิ้งอันปาแก้วน้ำตรงหน้าลงพื้นเสียงดังโครม “ฉันจะต้องตอบคำถามเธอทำไม!”
“ซางอวี่ อย่าถือดีว่าเธอมีเส้นสายในพื้นที่ แล้วคิดจะมาแอบข่มเหงฉัน ฉันจะบอกเธอไว้ ฉันเป็นคนท้อง ถ้าเธอยังกระตุ้นฉันอีก ลูกในท้องฉันเป็นอะไรไป เธอจะเป็นฆาตกร!”
ซางอวี่หัวเราะขำ “เธอไม่แม้แต่จะแคร์ชีวิตคนเป็น ๆ อย่างโหรวเจีย กล้าบังคับให้เธอไปตาย แล้วคิดว่าฉันจะแคร์ก้อนเนื้อในท้องเธอที่ไม่มีทางรอดออกมาลืมตาดูโลกนั่นหรือ”