กองพลผลิตซินอาน
บ้านดินเก่าแก่ที่ทรุดโทรม
ซางเจี้ยนปังลากร่างอันเหนื่อยล้าเข้ามาในบ้าน ต่งกุ้ยฉินเอนกายอยู่บนเตียง ไอสองสามครั้ง
“เจี้ยนปัง คุณกลับมาแล้ว” เธอถามเสียงแหบ
“อืม ผมกลับมาแล้ว วันนี้คุณดีขึ้นบ้างไหม” ซางเจี้ยนปังถามด้วยความเป็นห่วง
หลังจากต่งกุ้ยฉินออกจากฟาร์มและมาถึงกองพลผลิตซินอาน เธอก็ล้มป่วย
แม้จะต้องเข้ารับการศึกษาใหม่ แต่คนที่ล้มป่วยก็ไม่อาจออกไปทำงานได้
หัวหน้าหน่วยไม่ใช่คนที่ชอบทรมานคน จึงให้ต่งกุ้ยฉินหยุดพักสองวัน ให้เธอบำรุงร่างกายให้ดี แล้วค่อยออกไปทำงานหลังจากหายดี
ส่วนงานที่ให้ซางเจี้ยนปังทำ จริง ๆ แล้วก็ไม่ถือว่าหนักหนาอะไร
แค่เก็บหญ้าหมู ซึ่งเป็นงานที่ปกติมีแต่เด็ก ๆ ทำ
เพียงแต่ที่พักของพวกเขาย่อมไม่อาจดีได้
เดิมทีจะให้พวกเขาไปอยู่ที่คอกวัว แต่เพราะแจ้งกะทันหัน ตอนนี้คอกวัวจึงไม่มีที่ว่างให้คนเข้าไปพัก
หัวหน้าหน่วยเลยให้พวกเขาเข้าไปอยู่ในบ้านร้างเก่า ๆ ของหมู่บ้านเสียเลย
บ้านทรุดโทรมอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังมีที่ซุกหัวนอนใช่ไหมล่ะ
ต่งกุ้ยฉินไออีกสองครั้ง ซางเจี้ยนปังรินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว “ดื่มน้ำสักหน่อย พักผ่อนให้ดีนะ”
ต่งกุ้ยฉินเช็ดน้ำตาที่หางตา “อืม คุณว่าเราสองคนทำไมถึงตกต่ำมาถึงขั้นนี้ได้
เราดีกับอาเฉียวขนาดนั้น แต่เธอกลับใจดำถึงขั้นแจ้งความพวกเรา”
“อย่าพูดถึงลูกสาวอกตัญญูคนนั้นอีกเลย
ถ้ามีโอกาสเมื่อไร ผมจะทำให้เธอต้องชดใช้แน่” ซางเจี้ยนปังกล่าวอย่างเคียดแค้น
เขาคิดมาตลอดว่าซางอวี่เป็นเด็กเลี้ยงไม่เชื่อง ขี้ขลาด ไม่กล้าออกหน้า แถมยังอารมณ์ร้อน เขาจึงไม่เคยมองเธออยู่ในสายตา