“อยากกินแบบไหนดี?” เจียงหว่านเยวี่ยถาม เธอยอมรับเหตุผลที่ซางอวี่บอกแล้ว
ถ้าครอบครัวของพวกเธอย้ายออกไป ลานบ้านหลังนี้ก็คงไม่ใช่ของบ้านพวกเธออีกต่อไปแน่
ซางอวี่ครุ่นคิดแล้วพูดว่า “กินไก่ทอด ป๊อปคอร์นไก่ แล้วก็ปีกไก่ตุ๋นโค้กกับไก่ทอดชิ้นค่ะ”
ไก่นี่...เอามาทำกินได้ตั้งหลายอย่าง
ยิ่งพูด ซางอวี่ก็ยิ่งคิดถึงพวกอาหารขยะในชาติก่อน
ถึงจะไม่ค่อยดีต่อสุขภาพ...แต่หอมอร่อยจริง ๆ
“พี่สะใภ้ พอพี่พูดแล้ว ผมก็อยากกินขึ้นมาเลย”
“พี่สะใภ้จะทำให้กินนะ”
“ขอบคุณครับพี่สะใภ้” เสิ่นหวยยิ้มดีใจ พลางจับแขนซางอวี่ไว้
“อาหวย ช่วยพี่ไปเอามีดมาหน่อยนะ”
“ครับ” เสิ่นหวยรับคำแล้ววิ่งไปลานหน้า
ซางอวี่หันไปบอกเจียงหว่านเยวี่ยว่า “แม่คะ อุโมงค์หลบภัยด้านหลังนี่อย่าให้ใครรู้จะดีกว่าค่ะ
ถ้าพวกเราย้ายออกไป ต้องหาทางปิดอุโมงค์หลบภัยไว้ จะได้ไม่เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น”
“ลูกมีวิธีอะไรไหม?” เจียงหว่านเยวี่ยถาม
ซางอวี่ครุ่นคิดแล้วตอบว่า “ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าลานบ้านนี้จะเก็บไว้ให้พวกเราได้หรือเปล่า
คงทำได้แค่ใช้หินอุดไว้ แล้วกองปิดปากอุโมงค์ให้หนาหน่อย ต่อให้มีคนย้ายเข้ามาอยู่ ก็จะไม่พบอุโมงค์หลบภัยกับลานว่างด้านหลัง”
“ได้ เราเตรียมการไว้ก่อน” เจียงหว่านเยวี่ยพยักหน้า
ก่อนหน้านี้เคยขุดทองคำเจอในอุโมงค์หลบภัย ถ้ามีคนพบร่องรอยการขุด ก็อาจทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นขึ้นมาได้
ปัญหาพวกนี้ยิ่งมีน้อยก็ยิ่งดี