“หมอซาง ฉันมีเรื่องอยากถามคุณสักหน่อยค่ะ” หลิวหลานมองซางอวี่ พยายามรวบรวมสติ อีกเดี๋ยวเธอก็ต้องไปแล้ว จึงต้องรีบใช้เวลาให้คุ้มค่า
“ได้ค่ะ มีอะไรถามมาได้เลย” ซางอวี่ตอบ
เธอมองหยางฟาน “เสี่ยวฟานจะนั่งฟังเราคุยกันตรงนี้ หรือจะให้เขาเล่นอะไรสักอย่างดีคะ”
“ฉันเอาของเล่นที่เขาชอบมาด้วย เดี๋ยวให้เขาเล่นเองตรงนี้ก็ได้ค่ะ” หลิวหลานพูดพลางเปิดถุงที่หิ้วมา แล้วยื่นของเล่นข้างในให้หยางฟาน
หยางฟานรับของเล่นมา ก้มหน้าขลุกอยู่กับมัน ไม่สนใจสภาพแวดล้อมหรือเสียงรอบข้างเลย
หลิวหลานหยิบสมุดบันทึกกับปากกาออกมา
“เราไปคุยกันที่ห้องหนังสือเถอะค่ะ” ซางอวี่บอก
“ได้ค่ะ”
“รอฉันสักครู่นะคะ” ซางอวี่ลุกขึ้น เดินเร็ว ๆ ออกไปข้างนอก แล้วเล่าอาการของหยางฟานให้เสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ยฟังคร่าว ๆ
ทั้งสองบอกว่าจะอยู่ในลานบ้าน ไม่เข้าไปในห้องรับแขกให้หยางฟานวุ่นวาย และจะให้เสิ่นหวยอยู่ด้วยกัน
ซางอวี่จึงวางใจ แล้วกลับไปหาหลิวหลาน
หลิวหลานยืนอยู่ตรงประตูห้อง เห็นซางอวี่กำชับเสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ยเรื่องหยางฟาน ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งจนบอกไม่ถูก
เธอยื่นมือไปจับมือซางอวี่โดยไม่รู้ตัว “หมอซาง ขอบคุณคุณจริง ๆ ค่ะ”
ซางอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไปห้องหนังสือกันค่ะ”
ทั้งสองนั่งลงในห้องหนังสือ
ซางอวี่เริ่มตอบข้อสงสัยที่หลิวหลานพบเจอจากการลงมือปฏิบัติจริง ทั้งสองคุยกันอยู่นาน
หลิวหลานถามทุกเรื่องที่อยากรู้ ซางอวี่ก็ตอบให้ทีละข้อ เธอรู้สึกราวกับจู่ ๆ ก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมา