เสิ่นจื้อหนานเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ก็พบซางอวี่ที่หน้าที่ทำการหน่วยใหญ่พอดี
เมื่อเห็นซางอวี่หิ้วตะกร้าใบใหญ่ขนาดนั้น เขาก็รีบก้าวเข้าไปรับตะกร้ามา อีกมือก็รับถังใบเล็กในมือเธอมาด้วย
“งานคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?” ซางอวี่ถาม
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ใกล้เสร็จแล้ว ทางกู้เซวียนอี้จับตัวได้สำเร็จ เขาให้คนส่งข่าวกลับมาแล้ว
“ทางนี้ช่วงบ่ายจะพาครอบครัวของเจ้าต้าสวนกับเจ้าเอ้อซวนทั้งสองบ้านไปที่อำเภอ”
“คุณต้องไปด้วยหรือเปล่า?” ซางอวี่ถาม
เสิ่นจื้อหนานส่ายหน้า “ฉันไม่ไปด้วย”
ซางอวี่เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป
ในใจเธอสงสารเจ้าต้าสวนกับเจ้าเอ้อซวนจริง ๆ เธอมองออกว่าพี่น้องสองคนนี้รักพ่อแม่อย่างบริสุทธิ์ใจ
เสียดายที่พ่อจากไปตั้งแต่ยังเร็ว ส่วนแม่ก็เป็นคนแบบนี้...
ทั้งสองถูกคุณย่าเจ้าปิดบังมาตลอด หรือบางทีคุณย่าเจ้าอาจอยากปกป้องพวกเขาด้วยวิธีนี้ก็ได้
พวกเขาจึงไม่รู้อะไรเลย และไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย
แต่เมื่ออยู่ในยุคสมัยเช่นนี้... เฮ้อ ซางอวี่ถอนหายใจเบา ๆ
“ไปกันเถอะ เข้าไปข้างในก่อน ของยังร้อนอยู่ ให้ทุกคนกินตอนร้อน ๆ”
เสิ่นจื้อหนานรับคำ “ได้”
เสิ่นจื้อหนานเดินเข้าไปในที่ทำการ แล้วเรียกทุกคนมากินข้าว
ตอนแรกพวกทหารยังเกรงใจอยู่บ้าง
เสิ่นจื้อหนานเปิดผ้าที่คลุมขนมจีบไส้ผักออก กลิ่นหอมก็ลอยฟุ้ง ทุกคนมองหน้ากัน แล้วท้องก็ร้องขึ้นมาพร้อมกัน
“หอมจัง”
ก่อนหน้านี้เสิ่นจื้อหนานบอกพวกเขาแล้วว่าตอนเที่ยงซางอวี่จะมาส่งอาหาร ทุกคนจึงไม่ได้ไปกินข้าวที่บ้านชาวบ้าน ตอนนี้เลยหิวกันหมดแล้ว