เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ตอนที่ซางอวี่ตื่นขึ้นมา เธอยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานกำลังมองเธออยู่พอดี
ชั่วพริบตา ซางอวี่ก็พลันนึกถึงเรื่องเมื่อคืน…จูบนั้นขึ้นมา ใบหน้าแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัด
เธอยกมือขึ้นจะผลักเสิ่นจื้อหนานออก แต่เสิ่นจื้อหนานกลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย
“อาอวี๋”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำเหมือนเคย แต่กลับแฝงความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมาหน่อยหนึ่ง ชวนให้คนอดใจไม่ไหวอยากจมดิ่งลงไป
ซางอวี่ไม่รู้ตัวว่าถูกอะไรดลใจ ก้มลงจูบที่มุมปากเขา
เสิ่นจื้อหนานจึงยอมคลายอ้อมแขนออก ดีแล้ว เป็นแบบนี้ก็ดี
ภรรยาของตัวเอง จะกอดจูบ หรือหลังจากนี้…ก็ล้วนเป็นเรื่องปกติ
ซางอวี่รีบลงจากเตียงไปล้างหน้าอาบน้ำ
เสิ่นจื้อหนานพบว่า ตั้งแต่พวกเขาสองคนยอมรับความรู้สึกของตัวเองแล้ว พอได้มองซางอวี่อีกที ความปรารถนาที่ห้ามใจไว้ยากก็ผุดขึ้นในใจเขาอีกครั้ง
ซางอวี่อาบน้ำเสร็จ กลับเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมสดชื่น
“ฉันช่วยพยุงคุณ”
“อืม”
ซางอวี่ยื่นมือเข้าไปช่วยพยุงเสิ่นจื้อหนานให้ลุกขึ้น เสิ่นจื้อหนานฉวยโอกาสดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง
ซางอวี่: เสิ่นจื้อหนานเริ่มกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์เสียแล้ว
สุดท้าย ซางอวี่ก็จูบเขาเบา ๆ อีกครั้ง เสิ่นจื้อหนานถึงยอมให้ความร่วมมือทำตามขั้นตอนจนอาบน้ำเสร็จ
“วันนี้ผมจะเริ่มฝึก”
“วันนี้ฉันต้องออกไปข้างนอก ไปดูกวนโหรวเจียหน่อย อีกอย่างยาที่รับปากจะเอาไปให้โจวจิ่งก็จะถือโอกาสส่งให้ด้วย” ซางอวี่พูด
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “คุณมีธุระก็ไปทำก่อนเถอะ ระวังตัวด้วยนะ จางซานเม่ยคนนั้นไม่รู้ว่าเบื้องหลังจะมีใครอีกหรือเปล่า”