ซางอวี่เร่งฝีเท้าขึ้นเขา
ตอนนี้ประสาทสัมผัสของเธอเฉียบคมผิดปกติ เก็บสมุนไพรที่ต้องการได้ครบอย่างรวดเร็ว นอกจากของให้โจวจิ่งแล้ว ยังมีของให้กวนโหรวเจียด้วย
ซางอวี่ตั้งใจจะปรุงยาในมิติพกพาโดยตรง จะได้ทำเป็นยาลูกกลอน กินง่ายกว่า
มีมิติพกพาเสริมฤทธิ์ ประสิทธิภาพยาต้องดีขึ้นแน่
หลังจากจัดสมุนไพรครบ ซางอวี่มองไปรอบ ๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีใคร ก็วาบเข้ามิติพกพา
เริ่มปั้นยาลูกกลอนด้วยมือ
“ทำยาลูกกลอนสำเร็จ ปลดล็อกทักษะปรุงยาขั้นสูง”
ซางอวี่: รู้อยู่แล้ว มิติพกพานี่ปลอบใจคนเก่งที่สุด
ซางอวี่ง่วนอยู่นานกว่าชั่วโมง ปั้นยาลูกกลอนเสร็จแล้ว จึงออกจากมิติพกพา แล้วเร่งฝีเท้าลงเขา
พอถึงตีนเขา ซางอวี่ก็เจอเฉียวเซินเข้า…
พอดิบพอดี แถมเคอะเขินซะด้วย
จะแกล้งทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้
“สหายซาง ไปเก็บสมุนไพรมารึ”
“ใช่ค่ะ อาจารย์เฉียว ขึ้นเขาดึกดื่นขนาดนี้หรือคะ” ซางอวี่ถามอย่างสงสัย
“ไม่ได้ขึ้นเขาหรอก ดึก ๆ ขึ้นเขาเดี๋ยวก็ถูกสัตว์ป่ากินเอา ผมไม่กล้าบ้าบิ่นขนาดนั้นหรอก ผมเดินไปเตรียมสอนไป เดี๋ยวเดียวก็มาถึงนี่แล้ว กำลังจะกลับพอดี” เฉียวเซินเอ่ย
ซางอวี่: สมเป็นสายลับ ฝีมือการแสดงเทพทุกคน
“อย่างนี้นี่เอง อาจารย์เฉียวเชิญต่อเถอะค่ะ ดิฉันขอตัวกลับก่อน ที่บ้านรอกินข้าวอยู่” ซางอวี่ว่า
“ได้ สหายซางกลับก่อน ผมเดี๋ยวก็กลับ”
ยุคนี้ชายหญิงเดินด้วยกันสองต่อสองถูกเข้าใจผิดง่าย