ซางอวี่ไม่ได้พูดถึงซ่งฉีอาน
เธอดูออกว่าจางซานเม่ยหวาดกลัวซ่งฉีอาน ตอนตำรวจสอบปากคำ หล่อนคงไม่เอ่ยชื่อซ่งฉีอานหรอก
ผลก็เป็นอย่างที่ซางอวี่คาดไว้
จางซานเม่ยไม่ได้บอกเรื่องซ่งฉีอานจริง ๆ หล่อนไม่บอกใครเลย
เพราะหล่อนถูกระเบิดตายเสียแล้ว…
ซางอวี่: นี่มันตัดไฟแต่ต้นลมชนิดถอนรากถอนโคนเลยนะ
พวกสมุนใต้บังคับบัญชาของจางซานเม่ยย่อมไม่รู้เรื่องซ่งฉีอานอยู่แล้ว
คนสนิทสองคนที่ตอนนั้นได้ยินจางซานเม่ยพูดกับซางอวี่ก็ตายหมดด้วย
ซางอวี่: จริง ๆ นะ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันคงนึกว่าตัวเองเป็นลูกสาวสวรรค์แท้ ๆ
ไม่ทิ้งความยุ่งยากไว้ให้ฉันเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรให้ฉันทำแล้ว ฉันก็กลับบ้านนะคะ” ซางอวี่พูด
“เรื่องนี้ต้องถามหมอหน่อย” หลิวเสี่ยวเยี่ยรีบบอก
“ค่ะ งั้นพี่หลิวไปทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันถามหมอหลินเอง” ซางอวี่ขยับแขนเล็กน้อย ถึงว่าล้มหนนี้ก็เจ็บไม่เบานะ
“ได้ งั้นฉันไปทำงานต่อแล้วนะ ถ้ามีอะไรต้องให้ช่วยพวกเราจะไปตาม” หลิวเสี่ยวเยี่ยพูด
“ได้เลยค่ะ พี่หลิว”
หลิวเสี่ยวเยี่ยหมุนตัวออกจากประตู ก็พบว่าทหารที่มาตรวจสอบด้วยกันกับตัวเองยังไม่กลับ
“ผู้บังคับกองพันกู้ ไม่ออกไปพร้อมกับฉันเหรอคะ” หลิวเสี่ยวเยี่ยถาม
“ผมรอสักครู่ ประเดี๋ยวไปส่งสหายซางกลับ ผมมีธุระแถวหมู่บ้านซ่างเหอพอดี” ผู้บังคับกองพันกู้พูด
“ดี งั้นฉันไปก่อนนะ”
“ครับ”
ซางอวี่มองไปที่ผู้บังคับกองพันกู้คนนั้น สัญชาตญาณบอกว่าคนนี้เหมือนจะไม่ได้เชื่อคำพูดของเธอเลย