ซางอวี่ก้มหน้ามองพลางขมวดคิ้ว พลั่วสนามของเธอขุดไปโดนกล่องไม้ใบเล็กเข้า
ซางอวี่ปรับมุมไฟฉาย แล้วรีบขุดกล่องไม้เล็กนั้นขึ้นมา ด้านบนมีกุญแจพิเศษ ไม่เหมือนกุญแจทองเหลืองแบบก่อนหน้านี้...
ซางอวี่ลองเขี่ยแล้วเขี่ยอีก แต่ก็เปิดไม่ออก
“เมื่อคืนตอนขุดทอง ขุดลงไปแค่ด้านล่างตามแนวเดิม ไม่ได้ขุดมาทางนี้” ซางอวี่พึมพำพลางวางกล่องไม้เล็กลงข้าง ๆ แล้วจัดการทำขั้นบันไดของตัวเองต่อ
ซางอวี่กะว่าจะเอาไปให้เสิ่นจื้อหนานทีหลัง คนจากกองทัพเพิ่งกลับไป จะให้วกกลับมาอีกก็ไม่ดี กล่องเล็กแค่นี้ พวกเขาเก็บรักษาไว้ก่อนก็แล้วกัน
ทำงานพักหนึ่งราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดซางอวี่ก็ซ่อมขั้นบันไดเสร็จ
ทางด้านเสิ่นเหอผิงเองก็ทำน้ำแข็งออกมาได้ก้อนหนึ่งในที่สุด ความเร็วของน้ำแข็งไม่ได้เร็วขนาดนั้น ต้องใช้เวลาพอสมควร
ตอนนี้เสิ่นเหอผิงไม่มีอะไรอื่น มีแต่เวลาเยอะ ก็ค่อย ๆ ทำไปช้า ๆ
ซางอวี่มองดูดินโคลนบนตัวตัวเอง แล้วก็รังเกียจตัวเองขึ้นมาทันทีชั่วครู่หนึ่ง
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ถึงรู้สึกว่าตัวเองกลับมาดูได้อีกครั้ง
เสิ่นจื้อหนานพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ คิ้วและดวงตาคมได้รูปคลายออก ดูอ่อนโยนกว่าปกติอยู่หลายส่วน
“จื้อหนาน นี่คือสิ่งที่ฉันเพิ่งขุดได้ อยู่อีกทิศทางหนึ่งของหีบ” ซางอวี่ยื่นกล่องให้เสิ่นจื้อหนาน
เสิ่นจื้อหนานรับไป “กุญแจอันนี้ค่อนข้างซับซ้อน”
“เปิดออกไหม?” ซางอวี่ถาม
“ต้องศึกษาเสียก่อน ตอนนี้ยังไม่มั่นใจ”
“งั้นก็ค่อย ๆ ศึกษาไป” ซางอวี่คิดว่าเสิ่นจื้อหนานเองก็ว่างอยู่แล้ว พวกเขาเองก็จะไม่ยักยอกของพวกนี้ เปิดออกได้ก็ส่งมอบเช่นกัน