เติ้งซินกัดฟันมองซางอวี่ เขารู้สึกได้ทันทีว่าเมื่อครู่ซางอวี่จงใจยืนนิ่งไม่ขยับแน่ ๆ!
เธอน่าจะฟื้นแล้ว แค่อยากเห็นพวกเขาร้อนใจ ไม่คิดจะช่วยอะไรเลยสักนิด
ซางอวี่คลึงศีรษะตัวเอง พลางเหลือบมองเติ้งซิน “พวกคุณหาคนขับรถแบบนี้มาจากไหนกัน?
ฝีมือขับรถแย่มาก ถึงกับขับรถลงมาจากไหล่เขาตรง ๆ ได้”
เติ้งซินมองซางอวี่ “เธอทำอะไรเสี่ยวหลี่หรือเปล่า ถึงทำให้เขาพลาดขับรถลงมาแบบนี้?”
ซางอวี่มองเติ้งซินด้วยสีหน้าเหมือนจะบอกว่า “คุณนี่หาเรื่องจริง ๆ” “ฉันก็นั่งอยู่บนรถนะ ฉันจะสั่งให้เขาขับรถลงไปใต้เนินเขาเพื่อฆ่าตัวตายหรือไง?”
เติ้งซินสูดหายใจลึก ๆ “ซางอวี่ ฉันเตือนเธอแล้วนะ อย่ามาเล่นลูกไม้”
ซางอวี่เท้าสะเอวมองเติ้งซิน “ลูกน้องของคุณไม่มีใครมีฝีมือสักคน
แต่กลับมาตะคอกใส่หมออย่างฉันที่พวกคุณ ‘เชิญ’ มาฟาร์มเพื่อรักษาคน
ฉันจะบอกให้ เติ้งซิน ตอนนี้ฉันหัวกระแทกจนรู้สึกไม่สบาย มืออาจจะสั่น
ถ้าคุณจะให้ฉันรักษาคน ตอนนี้มือฉันสั่น จะรักษาหายหรือไม่หายฉันรับประกันไม่ได้
ฉันต้องพัก พักจนพอแล้วถึงจะรักษาคนได้”
“อย่ามาถ่วงเวลาฉันตรงนี้!”
“ใช่ ฉันถ่วงเวลา แล้วจะทำไม?
ใครใช้ให้พวกคุณทำฉันบาดเจ็บล่ะ?
หมอที่บาดเจ็บอารมณ์ไม่ดี ย่อมกระทบผลการรักษา”
เติ้งซินโมโหจนแทบระเบิด “ซางอวี่ อย่าคิดว่าพวกเราทำอะไรเธอไม่ได้!
เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ออกมากับผู้ชายตั้งมากมายอย่างพวกเรา เชื่อไหมว่าฉันจะให้พวกเขา...”