ซ่งฉีอานเห็นว่าซางอวี่กำลังจะกลับ จึงรีบลุกตามทันที “ผมไปส่งคุณข้างล่าง”
ซ่งเจิงเจิงพูดขึ้น “ฉันมีเรื่องจะคุยกับหมอซาง”
“คุณป้า” ซ่งฉีอานเรียก
ซ่งเจิงเจิงเข้าใจความหมายของซ่งฉีอานทันที เจ้าหนูนี่เข้าใจเธอผิดไปแล้ว
ไม่ว่าเธอจะหวังให้หลานชายได้ครองคู่กับหมอซางแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางพยายามจับคู่ให้ทั้งสองคน ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าหมอซางแต่งงานแล้ว
แล้วหลานชายของเธอจะกลายเป็นอะไร?
แล้วหมอซางจะกลายเป็นอะไร?
ถ้าทั้งสองคนรักกันขึ้นมาจริง ๆ เพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของเธอ ซ่งเจิงเจิงคงต้องตบหลานชายคนโตของเธอสักฉาด แล้วตบซางอวี่อีกสักฉาด
ซ่งเจิงเจิงคิดว่าอย่างน้อยเธอก็ยังมีหลักการอยู่บ้าง จึงถลึงตามองซ่งฉีอานอย่างไม่พอใจ
“ฉันจะคุยเรื่องลับ ๆ ระหว่างผู้หญิง พวกคุณฟังไม่สะดวก คุณรออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพอฉันคุยกับหมอซางเสร็จ ค่อยไปส่งเธอ”
พูดจบ ซ่งเจิงเจิงก็หันไปมองซางอวี่ “หมอซาง ได้ไหมคะ?”
“ได้ค่ะ”
แม้ซางอวี่จะไม่เข้าใจว่าป้าหลานคู่นี้กำลังส่งสายตาสื่อความหมายอะไรกัน แต่เธอก็เดินตามซ่งเจิงเจิงออกไปด้านนอกอย่างว่าง่าย
ทั้งสองคนหยุดยืนตรงมุมปลายทางเดินที่ไม่มีใครอยู่
มุมปากของซ่งเจิงเจิงขยับเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะมองซางอวี่อย่างอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด
ซางอวี่ถาม “มีโรคอะไรที่รักษายากจนไม่กล้าบอกหรือคะ?”
ดวงตาของซ่งเจิงเจิงเป็นประกาย “คุณเดาได้ยังไงคะ?”
ซางอวี่คิดในใจ คุณเขียนอารมณ์ทุกอย่างไว้บนหน้าเสียขนาดนั้น จะเดายากได้ยังไง?