“ยาที่ใช้บำรุงร่างกายคุณลุงใหญ่ฉันเตรียมไว้ครบแล้ว พอกลับไปก็จะรีบจัดยาให้คุณลุงใหญ่โดยเฉพาะ” ซางอวี่กล่าว
“คุณลุงใหญ่ยื่นเรื่องขอเกษียณหรือยัง”
“ยื่นเรื่องขึ้นไปแล้ว อีกราวหนึ่งสัปดาห์น่าจะอนุมัติ”
“แล้วเรื่องที่คุณจะไปแนวหน้ามีความคืบหน้าไหม”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “อือ มีแล้ว อีกสามวันเดินทาง”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ” ซางอวี่ขมวดคิ้ว
เธอคิดว่าถ้าเลื่อนมาแบบนี้คงต้องรออีกนาน ไม่คิดว่าจะต้องออกเดินทางเร็วขนาดนี้
เธออดไม่ได้ที่จะเสียดาย เสิ่นจื้อหนานจับมือของซางอวี่ไว้
“ที่ได้มีเวลาอยู่จนถึงวันที่เธอกลับมา ผมก็ถือว่าโชคดีแล้ว”
“คุณลุงใหญ่เขาจะย้ายไปอยู่หมู่บ้านซ่างเหอ ผมคงตามไปด้วยไม่ได้”
“ไม่ต้องไปด้วยหรอก ทางองค์กรจะจัดคนมาส่งเขาไปเอง
แถมกองกำลังทหารท้องถิ่นก็จะจัดคนมาเยี่ยมตามห้วงเวลา ชีวิตของคุณลุงใหญ่เขาไม่มีทางตกอยู่ในอันตรายหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คุณพ่อร่างกายฟื้นตัวเกือบเต็มแล้ว คุณพ่อคุณแม่กับคุณป้าใหญ่ดูแลคุณลุงใหญ่แค่คนเดียวก็ยังไหว
พอไปถึงที่นั่น ให้คุณลุงใหญ่กับคุณป้าใหญ่อยู่ห้องของเราสองคน” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
“อยู่ก็อยู่สิ ยังไงเราสองคนก็ไม่ได้กลับไปอยู่แล้ว
พอโอกาสมาเรากับพี่จื้อหนานกลับบ้างก็แอบไปนอนกับอาหวยแทนก็ได้”
“อาหวยโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วนะ”
“งั้นตอนนั้นค่อยต่อบ้านเพิ่มก็แล้วกัน” ซางอวี่กล่าว
“เมื่อสองวันก่อนคุยกับคุณพ่อ เราก็พูดเรื่องนี้เหมือนกัน ว่าจะจ้างคนมาต่อห้องเพิ่มอีกห้อง