เรือกำลังจะเข้าเทียบท่าแล้ว
คนที่เดินทางจากเมืองกังกลับแผ่นดินใหญ่มีไม่มาก บนเรือลำนี้ของซางอวี่มีเธอเพียงคนเดียว
แต่คนที่จะเดินทางกลับจากแผ่นดินใหญ่ไปเมืองกังกลับมีจำนวนมาก
ตอนนี้มองเห็นได้แล้วว่ามีผู้คนมากมายยืนรอคอยอยู่แถวจุดจอดชั่วคราว ใจจดใจจ่อกับการเดินทาง
เปลือกตาขวาของซางอวี่กระตุกวูบหนึ่งครั้ง สัญชาตญาณบอกว่าอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรสักอย่าง...
ซางอวี่หยิบหน้ากากออกมาสวม สวมหมวกลงไปอีก ปิดบังร่างของตัวเองจนมิดชิด
ไม่ช้าเรือก็เข้าเทียบท่า
เจ้าท่าเรือลงจากเรือก่อน แล้วยื่นมือพยุงซางอวี่ลงมาด้วย “คุณและ ระวังตัวด้วยนะครับตลอดทาง”
“ค่ะ” ซางอวี่ตอบรับ กำลังจะหันตัวออกจากไป ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นมา
มีคนตะโกนว่า “ทุกคนห้ามขยับ!”
ซางอวี่รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูอย่างประหลาด เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว หันตัวปลีกตัววิ่งไปทางอื่นทันที
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลัง ระเบิดขึ้นริมเท้า
ซางอวี่พุ่งเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว คนที่ตามมามีเพียงไม่กี่คน
เมื่อคนกลุ่มนั้นมาถึง ซางอวี่ก็หลบเข้าไปในมิติพกพาเสียแล้ว
“คนไปไหนแล้ว?”
“ซ่อนตัวอยู่ชั่วคราว”
“เธอหนีไปไกลไม่ได้หรอก”
“เสียชีวิตจริง ๆ เห็นชัด ๆ อยู่หรอกนะ แต่กลับปล่อยให้หนีไปได้!
คุมตัวคนพวกนี้ไว้ทั้งหมด ห้ามปล่อยให้หนีไปแม้แต่คนเดียว!“
“รับทราบครับ หัวหน้าหลี่!”
ซางอวี่นึกขึ้นได้ ก็คนคุ้นเคยอีกเช่นเคย
หลี่เฉิงถือไฟฉายส่องไปรอบ ๆ มั่นใจว่าไม่เห็นเงาคนใด