เสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ยมองหน้ากันคนหนึ่งครั้ง
เสิ่นเหอผิงหันไปพูดกับเสิ่นจื้อหนานว่า “ได้ งั้นฉันกับคุณลุงใหญ่ คุณป้าใหญ่ กับแม่เธอ จะพาอาหวยกลับไปหมู่บ้านซ่างเหอกัน”
ตอนนี้โรงเรียนเปิดสอนไม่ได้เกือบทั้งหมดแล้ว เสิ่นหวยจะอยู่ที่ไหนก็ไม่ต่างกัน อยู่บ้าน มีคนหลายคนคอยสอนหนังสือสอนตัวหนังสือให้ได้
พอโรงเรียนทางหมู่บ้านซ่างเหอกลับมาเปิดสอนได้เมื่อไหร่ เสิ่นหวยก็ไปเรียนต่อได้
“พ่อกับแม่ ผมไปส่งเองไม่ได้ ระหว่างทางระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ ผมจะติดต่อกับทางกองทัพให้เรียบร้อย” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
“วางใจเถอะ มีคุณลุงใหญ่อยู่ เราจะเสียเปรียบอะไรได้ยังไง” เสิ่นเหอผิงพูด
เสิ่นจื้อหนานมองเสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ย “พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ ผมสัญญาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”
เจียงหว่านเยวี่ยเดินเข้ามาแล้วกางแขนกอดเสิ่นจื้อหนาน “จื้อหนาน ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัยนะ”
“ครับ แน่นอน”
เสิ่นเหอผิงก็กอดเสิ่นจื้อหนานเช่นกัน “พออาอวี๋หายดีแล้ว เรามาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันสักมื้อ แล้วค่อยไปส่งเธอ”
“ครับ” เสิ่นจื้อหนานรับคำ “งั้นผมขอกลับก่อนนะครับ”
“กลับเถอะ กลับเถอะ” เสิ่นเหอผิงโบกมือ
เสิ่นจื้อหนานก้าวยาว ๆ ออกไป หลังจากเขาออกจากบ้านไปแล้ว น้ำตาของเจียงหว่านเยวี่ยถึงได้ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้
“แต่แรกแม่ก็เป็นห่วงงานของเขาอยู่แล้วว่าเสี่ยงอันตรายมาก ครั้งก่อนบาดเจ็บหนักขนาดนั้น
เพิ่งจะกลับมาจากแนวหน้าอย่างปลอดภัยก็ยังไม่ทันไร
ผลละก็ต้องไปแนวหน้าอีก
เขาก็ไปมาแล้วนี่ ทำไมต้องส่งเขาไปอีกล่ะ“ น้ำเสียงของเจียงหว่านเยวี่ยสะอื้นสะเหที่สุด