“รับทราบ!” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน นึกถึงการวิ่งยี่สิบรอบนั้น น่วมขาจนแทบยืนไม่ติดพื้น
แต่เพื่อจะได้ติดตามจ้าวสงครามไปด้วย พวกเขาก็สู้สุดชีวิต
เมื่อเสิ่นจื้อหนานกลับถึงบ้าน ซางอวี่กำลังอยู่บนเตียงเล่นกับเถียนเถียนอยู่พอดี
เถียนเถียนตอนนี้ตื่นอยู่ ดวงตากลมโตกะพริบกะพริบมองไปรอบ ๆ
ซางอวี่ห้อยของเล่นที่ทำไว้ให้น้องไว้เหนือเปล เอามือหมุนเบา ๆ ของเล่นก็หมุนวนไป เถียนเถียนชอบมองมาก ตอนมองขยับแขนขาไปทั้งตัว รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสเป็นประกาย
เสิ่นจื้อหนานก้าวเข้ามาเห็นภาพนี้เข้าก็รู้สึกว่าหัวใจทั้งดวงแทบจะละลาย
มีภรรยา มีลูก ชีวิตของเขาสมบูรณ์แบบเหลือเกิน
สวี่ไป๋ซวี่เอากล้องมาส่งให้แล้ว ตอนนี้วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงของซางอวี่
ซางอวี่ชี้ไปที่กล้อง บอกเสิ่นจื้อหนานว่า “มานี่ ช่วยถ่ายรูปพวกเราหน่อย”
“ครับ” เสิ่นจื้อหนานรับคำ “กล้องนี่มาจากไหน?”
ช่วงวันก่อนเขายุ่งกับดูแลลูกจนไม่ได้ไปขอยืมกล้องตามที่บอกไว้……
“สวี่ไป๋ซวี่ให้มา เป็นของขวัญวันเกิดให้เถียนเถียน”
“สวี่ไป๋ซวี่มาถึงแล้วเหรอ?” เสิ่นจื้อหนานถาม
“มาถึงแล้ว วันนี้เพิ่งมาถึง ก็แวะมาดูฉันกับเถียนเถียน” ซางอวี่ว่า
เสิ่นจื้อหนานหยิบกล้องขึ้นมาบิดดูเล่นเล็กน้อย พบว่าใส่ฟิล์มไว้เรียบร้อยแล้ว เขามองไปที่ซางอวี่
“จะให้อุ้มเถียนเถียนถ่าย หรือถ่ายสองคนแยกกัน?”
“ฉันอุ้มเถียนเถียนถ่ายก่อนสักหลายรูป แล้วค่อยถ่ายสองเราแยกกันอีกสักหลายรูป”
“ได้จ้า” เสิ่นจื้อหนานรับคำ