ในถ้ำ
ลูกสนยืนเฝ้าตัวประกันอย่างระแวดระวัง แสงไฟในถ้ำวูบไหวจนมองสีหน้าของคนตรงหน้าไม่ชัด
มีเสียงสวบสาบดังมาจากปากถ้ำ
“เจ้าหมอนี่ ปกติเห็นตัวผอมแห้งไม่มีเนื้อเท่าไร แต่หนักชะมัด ลูกสน รอดูเถอะ ไม่ช่วยเพื่อนร่วมทีมทั้งที่ยังช่วยได้ รอรับโทษจากองค์กรได้เลย” จิ้งจอกนักล่าบ่นพึมพำ
ลูกสนยืนนิ่งอยู่กับที่
“จิ้งจอกนักล่า ฉันต้องเฝ้าตัวประกัน ถ้าเราออกไปกันหมดแล้วตัวประกันหนีไปจะทำยังไง” ลูกสนถามย้อน
จิ้งจอกนักล่าทิ้งเสิ่นจื้อหนานลงบนพื้น ไม่ไกลจากกองไฟ
ตำแหน่งที่เขาทิ้งเสิ่นจื้อหนานไว้ช่างแนบเนียน ลูกสนมองเห็นเพียงเสื้อผ้าที่สวมอยู่ แต่ไม่เห็นใบหน้า
“ยาที่พกติดตัวอยู่ไหน เอาให้เขากินก่อน ไม่งั้นถ้าตายไปจริง ๆ พวกเรากลับไปก็อธิบายยาก” จิ้งจอกนักล่าพูด
เวลาออกปฏิบัติภารกิจ พวกเขาจะพกยาติดตัวไปด้วยเสมอ
พอเห็นจิ้งจอกนักล่าเดินเข้ามา ลูกสนก็มองเขาอย่างระแวดระวัง แววตาที่แสดงความโอหังกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดบนใบหน้าของจิ้งจอกนักล่านั้น ลูกสนมองออกอย่างชัดเจน
ลูกสนยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน เล็งปืนไปทางจิ้งจอกนักล่าแล้วยิงทันที
จิ้งจอกนักล่าไม่คิดเลยว่าลูกสนจะลงมือกับเขาอย่างกะทันหัน เขามองรูเลือดบนอกของตัวเอง ตายไปทั้งที่ยังไม่ยอมหลับตา
เสิ่นจื้อหนานคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทางนั้นอยู่ตลอด ทันทีที่ลูกสนขยับ ปากกระบอกปืนของเสิ่นจื้อหนานก็เล็งไปที่ไหล่ของลูกสนแล้ว
ปัง!
ปัง!
ปืนในมือลูกสนตกลงพื้น เขากำลังจะใช้มือซ้ายคว้าปืนออกมาจับตัวประกันเป็นตัวประกัน
ในชั่วขณะที่สถานการณ์พลิกผัน ท่านตำรวจหลี่รู้ตัวว่าหน่วยช่วยเหลือมาถึงแล้ว จึงกระโจนเข้าใส่แผ่นหลังของลูกสนอย่างแรง