หลิวหลานยกมือขึ้นดูเวลา เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว เธอกับหยางฟานต้องกลับเสียที
“หมอซาง ฉันกับเสี่ยวฟานขอตัวกลับก่อนนะ”
เธอหยิบกล่องของขวัญจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดใส่มือซางอวี่ “นี่เป็นของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ หวังว่าเธอจะชอบนะ”
“อาหลัน เธอเกรงใจเกินไปแล้ว” ซางอวี่ตั้งใจจะปฏิเสธ แต่หลิวหลานยืนกรานอย่างหนักแน่น
“ฉันก็บุ่มบ่ามมารบกวนถึงบ้าน ต้องขอโทษอยู่แล้ว
“ถ้าเธอยังไม่รับของขวัญอีก คราวหน้าฉันคงไม่กล้ามาแล้ว
“เรื่องของเสี่ยวฟาน ฉันคงต้องรบกวนเธออีกมาก
“ที่จริงฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องเข้าสังคม อาจเสียมารยาทไปบ้าง งั้นขอให้ฉันชดเชยธรรมเนียมให้ครบก่อนนะ” หลิวหลานพูดอย่างจริงใจ
ซางอวี่คิดดูแล้วจึงไม่ปฏิเสธอีก “ก็ได้ ต่อไปเธอแวะมาได้ทุกเมื่อ ถ้าฉันไม่อยู่บ้าน ก็ให้เสี่ยวฟานมาเล่นกับอาหวยและพวกเขาได้”
หลิวหลานพยักหน้า
เธอตั้งใจจะจูงมือหยางฟานเดินออกไป แต่หยางฟานยังทำท่าอุ้มลูกแมวตามที่เสิ่นหวยสอน มือทั้งสองข้างจึงไม่ว่างให้เธอจูง
หลิวหลานจึงเอื้อมมือไปโอบไหล่หยางฟานเบา ๆ แต่หยางฟานรู้สึกว่าไม่สบายตัว จึงบิดตัวเล็กน้อย
เสิ่นหวยเห็นดังนั้นก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปยังห้องครัวที่บ้าน แล้วหิ้วตะกร้าใบเล็กออกมา
ในตะกร้ายังรองเบาะใบเล็กไว้ด้วย
“เสี่ยวฟาน วางลูกแมวไว้ในตะกร้าแล้วหิ้วมันไว้ แบบนี้ก็จูงมือแม่ได้แล้ว”
หยางฟานมองตะกร้าในมือเสิ่นหวย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออก