นางเฉินซานที่เพิ่งตะโกนท้าทายเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็ล้มลงกับพื้น ร่างกายเริ่มชักกระตุก
“นี่มันเป็นอะไรไป”
“ทำไมถึงชักแบบนี้ล่ะ”
“นี่กลัวคนเขาพูด เลยแกล้งทำท่า”
“ใช่สิ ไม่เคยได้ยินว่านางเฉินซานเป็นโรคลมบ้าหมูอะไรนั่น”
เฉินซานตกใจยืนแข็งอยู่ข้าง ๆ คนอื่นอาจจะไม่ได้สังเกตเห็นอาการของภรรยาเขาเมื่อกี้ แต่เขาเห็นชัดเจน
ภรรยาเขาจู่ ๆ ก็เริ่มชักกระตุกจริง ๆ
ซางอวี่เดินเข้าไปดู เห็นสภาพนางเฉินซานชัดแล้ว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“นี่คืออาการกล้ามเนื้อเกร็งแข็ง ทุกคนหลีกทางหน่อย”
คำศัพท์เฉพาะทางแบบนี้ คนอื่นย่อมฟังไม่เข้าใจ
ซางอวี่ย่อตัวลงข้างกายนางเฉินซานแล้ว เธอเหลือบเห็นแผลที่มือนางเฉินซานในครั้งเดียว ซึ่งเป็นหนองแล้ว
“บาดทะยัก”
ซางอวี่รีบล้วงหาในกระเป๋า แต่ไม่เจอซองเข็ม
แย่แล้ว เช้านี้เธอฝังเข็มให้เสิ่นจื้อหนานเสร็จ ก็วางซองเข็มไว้บนโต๊ะหัวเตียงที่บ้าน
นางเฉินซานตอนนี้ขากรรไกรแข็งเกร็ง ใบหน้าเป็นรอยยิ้มขมขื่น หลังแอ่นเกร็ง หายใจลำบาก น้ำลายฟูมปาก
มือทั้งสองข้างพยายามตะกุยที่คอตัวเอง เหมือนกำลังจะขาดใจตายทุกเมื่อ
ตอนนี้แม้แต่คนที่ไม่รู้เรื่องแพทย์ ก็ยังมองออกว่าไม่ปกติแล้ว
“รีบไปตามหมอเท้าเปล่ามาเร็ว !” จางเป่าฉวนตะโกนเสียงดัง
เด็กหนุ่มในหมู่บ้านหันหลังวิ่งออกไปตามคนทันที
“ไม่ทันแล้ว” ซางอวี่ขมวดคิ้ว เธอมองไปทั่ว “ฉันต้องการมีดสั้นหนึ่งเล่ม และคนช่วยหนึ่งคน”