“ลุงเฉินซาน หนูไปล้างหน้าก่อนนะคะ”
ซางอวี่มีคราบเลือดติดอยู่บนใบหน้า ใครไม่รู้เรื่องเห็นเข้าคงตกใจ
“ได้ ๆ ไปเถอะ”
ซางอวี่ไปที่ห้องน้ำ ล้างหน้าให้สะอาด แล้วฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตหยิบผ้าขนหนูจากมิติพกพาออกมาเช็ดเบา ๆ
แต่ก็เช็ดไม่ให้แห้งสนิทนัก ปล่อยให้มีหยดน้ำเกาะอยู่บนใบหน้าเล็กน้อย
เธอเพิ่งเดินออกมา ก็เจอกับหลี่เฉิงเข้าพอดี
“สหายซาง นี่คุณได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า” หลี่เฉิงถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เขาเห็นคราบเลือดบนเสื้อผ้าของซางอวี่
“ไม่ใช่เลือดของฉันค่ะ ฉันช่วยพาคนส่งโรงพยาบาลเลยเปื้อนมา” ซางอวี่อธิบาย
“ให้ผมช่วยอะไรไหม” หลี่เฉิงถาม
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เลขาฯ หลี่ ชาวบ้านเข้าไปทำแผลแล้ว ไม่มีอันตรายอะไร” ซางอวี่ตอบ
“งั้นก็ดี” หลี่เฉิงถอนหายใจอย่างโล่งอก “มีอะไรให้ช่วยก็มาหาผมที่ที่ทำการอำเภอได้ตลอดนะ”
ซางอวี่ยิ้มพลางเอ่ยขอบคุณ
“เลขาฯ หลี่มาเยี่ยมคนป่วยหรือเปล่าคะ”
“ไม่ใช่ครับ ผมมาหาพี่เขย เขาเป็นหมอ มีเรื่องทางบ้านนิดหน่อย” หลี่เฉิงบอก
ซางอวี่ไม่ได้ถามต่อ ทั้งสองพูดคุยสัพเพเหระกันอีกเล็กน้อย แล้วก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง
ซางอวี่กลับไปรอหมอที่ฝั่งลุงเฉินซานกับชาวบ้าน
หลี่เฉิงถามพยาบาลว่าพี่เขยอยู่ที่ห้องทำงานหรือไม่ พอรู้ว่าอยู่ในห้องผ่าตัด เขาก็เดินไปรออยู่ตรงนั้น
ตอนที่เขาไปถึง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออกมาพอดี
หมอเดินออกมา สายตามองไปทางซางอวี่ก่อน เมื่อแน่ใจว่าเธอยังอยู่ เขาก็ถอนใจโล่งอก แล้วจึงเริ่มกำชับข้อควรระวังกับญาติ
หลังจากจัดการเรื่องของนางเฉินซานเรียบร้อย คุณหมอก็เดินตรงไปหาซางอวี่
“สหายซาง ผมมีปัญหาบางอย่างอยากขอคำแนะนำจากคุณ”