ทุกคนเงียบงัน สายตาสุดท้ายจึงตกอยู่ที่สองพี่น้องเจ้าต้าสวน
เจ้าต้าสวนก้าวโซเซเข้าไป มองกระดูกขาที่ดำสนิท แม้เขาจะไม่รู้อะไรเลย ก็ยังรู้ว่านี่คือการถูกวางยาพิษ……
เจ้าเอ้อซวนนั่งทรุดลงกับพื้น ราวกับเรี่ยวแรงและชีวิตชีวาทั้งร่างถูกสูบหายไปหมด ทุกครั้งที่หายใจ หน้าอกก็เจ็บร้าวตามไปด้วย
เจ้าต้าสวนเดินมาหาซางอวี่ สัญชาตญาณทำให้เขายกมือขึ้น ก่อนจะลดมือลง
ชายร่างสูงใหญ่ในตอนนี้น้ำตาไหลพราก พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ซางอวี่มองทุกคน ถอนหายใจเบา ๆ แล้ววางกระดูกขากลับลงไป
บรรยากาศในที่เกิดเหตุอึมครึมอย่างยิ่ง
เสิ่นจื้อหนานให้ทุกคนฝังโลงศพกลับลงไปในดิน
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว กลุ่มคนก็เดินกลับไปยังที่ทำการหน่วยใหญ่ด้วยความเงียบงัน
ไม่รู้ว่าฝนปรอยบาง ๆ เริ่มตกลงมาตั้งแต่เมื่อไร หยาดฝนร่วงหล่นสู่หัวใจของทุกคน ชื้นแฉะและหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
เมื่อกลับถึงที่ทำการหน่วยใหญ่ เจ้าต้าสวนกับเจ้าเอ้อซวนก็ไม่พูดถึงเรื่องจะกลับบ้านอีก ทั้งสองพี่น้องนั่งอยู่กับภรรยาของตน
ภรรยาของเจ้าต้าสวนกับเจ้าเอ้อซวนอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเห็นสีหน้าโศกเศร้าของสามีทั้งสอง ก็รู้ว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่
พวกเด็ก ๆ ต่างจับมือกันอย่างกระวนกระวาย อยากพูดก็ไม่กล้าพูด ได้แต่นั่งหงอยอยู่ตรงมุมห้อง
ซางอวี่รู้สึกหนักใจไม่น้อย
เธอรู้ดีว่าในยุคสมัยเช่นนี้ อย่าว่าแต่ครอบครัวของจารชนเลย ต่อให้เป็นเพียงข่าวลือที่ไม่มีมูล ก็อาจทำให้คนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจฟื้นคืนได้