หลินไป๋ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง
“จริง ๆ เลย น่ารำคาญจะตาย”
ซางอวี่กลอกตาไปมา “ฉันมีวิธีทำให้เธอเงียบ”
“วิธีอะไร” หลินไป๋มองซางอวี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“บอกไม่ได้ พอบอกแล้วจะไม่ศักดิ์สิทธิ์ ฉันจะไปจัดการเธอเอง ถือเป็นของตอบแทนที่คุณจะช่วยดูแลคนไข้ให้ฉันในอีกไม่กี่วันนี้” ซางอวี่กล่าว
“ช่วยดูแลคนไข้ให้คุณ ไม่ต้องตอบแทนหรอกครับ ผมยังได้เรียนรู้จากคุณด้วย” หลินไป๋รีบพูด เขาเฝ้ารอให้ซางอวี่ตรวจคนไข้มากขึ้นเสียอีก
“คุณยังต้องช่วยฉันปิดบังตัวตนด้วย ฉันไม่อยากให้ใครนอกจากตัวคนไข้รู้ว่าฉันเป็นคนผ่าตัดให้” ซางอวี่มองหลินไป๋ เป็นนัยว่าการปกปิดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
หลินไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนผ่าตัดต้องมีหมอและพยาบาลเข้าไปหลายคน ถ้าจะปิดบังคนอื่นทั้งหมด ก็ทำได้แค่ตอนกลางคืนแอบเข้าห้องผ่าตัด
แต่ตอนกลางคืนที่โรงพยาบาลก็มีหมอและพยาบาลเข้าเวรอยู่ ต้องปิดบังพวกเขาด้วย
นับว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ
หลินไป๋: “เดี๋ยวผมหาทางเอง”
“รอฉันสิบนาที” ซางอวี่ลุกขึ้น แล้วไม่นานก็มาถึงห้องผู้ป่วยของซ่งลี่
ตอนนี้ซ่งลี่กำลังหน้าบึ้งเอาแต่ใจใส่นางพยาบาล
“คุณจบจากโรงเรียนอะไร ทำงานมากี่ปีแล้ว เป็นมืออาชีพหรือเปล่า ยาที่เอามามั่นใจว่าถูกไหม”
พยาบาล: อยากกลอกตามาก
“ซ่งลี่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ซางอวี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ขัดจังหวะการพูดไม่หยุดของซ่งลี่
ซ่งลี่เห็นซางอวี่ก็ตาโตขึ้นทันที “แกกล้ามาได้ยังไง ซางอวี่!”