“ฉันมาช่วยเพื่อนซื้อตั๋ว” หลี่เฉิงพูดยิ้ม ๆ ไม่ได้บอกว่าเจ้านายออกมาข้างนอก
ร่องรอยการเคลื่อนไหวของเจ้านายไม่สามารถเปิดเผยได้
เรื่องพวกนี้หลี่เฉิงรู้ขอบเขตมาโดยตลาด นายอำเภอชมงานของเขาสูงมาก
“ฉันนี่โชคดีจัง” ซางอวี่ทักทายหลี่เฉิงเล็กน้อย แล้วก็ให้หลี่เฉิงไปทำธุระต่อ
รถไฟจะเข้าเทียบท่าอีกชั่วโมง
ซางอวี่ก็ไม่รีบร้อน หาที่นั่งว่างคนน้อยนั่งลงเอง จู่ ๆ ก็คิดถึงนิยายย้อนยุคที่เคยอ่าน
นางเอกนั่งรถไฟ จะต้องเจอคนลักพาตัว
ตาซางอวี่เป็นประกายขึ้นมา นี่นับเป็นอภิสิทธิ์ของนางเอกแล้วกระมัง
มิติพกพา สามีหล่อเหลาแต่ช่วยตัวเองไม่ได้ และบ้านสามีทรงอิทธิพล
บ้านพ่อแม่เดิมคอยดูดเลือดและเอนเอียง
ใช่เลย ไม่ใช่เล่น ๆ
ซางอวี่รู้สึกว่าตัวเองใกล้เคียงตำแหน่งนางเอกขึ้นทุกที
ดั้งนั้น สรุปแล้วเธอจะได้เจอคนลักพาตัวไหมนะ
ซางอวี่ก้มหน้า หัวเราะเบา ๆ ออกมา ความคิดตอนนี้สุด ๆ ไปเลย กล้าคิดทุกเรื่อง...
ซางอวี่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งอุ้มเด็กอยู่ เธอง่วงซึมเต็มที มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาข้างกายเธอ
ผู้ชายใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยเช็ดเหงื่อให้เธอ ไม่เช็ดยังดีอยู่ พอเช็ดหญิงสาวก็สลบไปเต็มตัว ซบอยู่บนบ่าชายหนุ่ม
ภาพนี้ถ้าคนนอกมองเข้ามาก็เป็นสามีภรรยาอุ้มลูกเดินทาง หญิงสาวเหนื่อยมาก เลยอดไม่ไหวซบผู้ชายพักสักครู่
ถึงแม้คนจะมีจิตใจงาม แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร