ใครเป็นคนลักพาตัว ดูแค่แวบเดียวก็รู้
“หัวหน้าครับ ผมถูกใส่ร้ายนะครับ ผมก็แค่มาขึ้นรถไฟ ไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมบอกว่าผมเป็นคนลักพาตัวล่ะ”
ชายหัวล้านร้องเสียงหลงเริ่มโวยวาย
คนที่เข้าไปตีสนิทกับผู้หญิงคนนี้ตอนแรกคือยายแก่ ส่วนคนที่ตามมาทีหลังเตรียมจะเก็บเกี่ยวผลสำเร็จคือชายหนุ่ม
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไอ้หัวล้านอย่างเขาด้วย
ยายแก่ที่ถูกจับไว้ก็นั่งฟุบลงกับพื้น “โอ๊ย โอ๊ย ฉันถูกใส่ร้ายนะ ฉันก็แค่เข้ามาขอข้าวกิน จะกลายเป็นคนลักพาตัวได้ยังไง”
“ตาของยายเอ๊ย แกจากไปเร็วเหลือเกินนะ ลืมตาขึ้นมาดูหน่อยเถอะ มีคนสาดโคลนใส่ยายแล้ว”
สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายไปหมด
“ยาสลบในกระเป๋าซ้ายของคุณหล่นออกมาน่ะค่ะ” จู่ ๆ ซางอวี่ก็เอ่ยขึ้น
ชายหัวล้านและยายแก่ต่างล้วงมือไปที่กระเป๋าซ้ายของตัวเองพร้อมกัน…
ชายหนุ่มหลับตาลง จบเห่แล้ว ไอ้โง่สองตัว!
ตำรวจรถไฟมาถึง และรีบพาตัวทั้งสามคนไปอย่างรวดเร็ว
ผู้หญิงที่ได้รับการช่วยเหลือจับมือซางอวี่ไว้พลางร้องไห้ขอบคุณ
ซางอวี่บอกให้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้ง และเตือนเธอว่าเด็กยังไม่ตื่น น่าจะเป็นผลจากยาสลบ
ผู้หญิงรีบขอบคุณแล้วรีบพาเด็กพร้อมกับเพื่อนตำรวจไปโรงพยาบาล
ตำรวจรถไฟสองนายสอบถามสถานการณ์กับซางอวี่ พวกเขาอยากรู้ว่าซางอวี่มองออกได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นเป็นคนลักพาตัว
ซางอวี่มองเวลา รถไฟของเธอจะเข้าสถานีในอีกสิบนาที
“ฉันอธิบายสั้น ๆ นะคะ ฉันสังเกตเห็นว่าสภาพของคุณผู้หญิงคนนั้นดูผิดปกติ ตอนแรกกะจะเข้าไปช่วย ก็เลยเห็นผู้ชายคนนั้น