เดือนสิงหาคมแล้ว อากาศในมณฑลตงก็ร้อนอบอ้าวอยู่แล้ว ส่วนสภาพอากาศของประเทศเพื่อนบ้านก็ไม่ต่างจากมณฑลตงนัก
ทั้งสองแห่งต่างมีอากาศแบบฤดูร้อนที่ร้อนจัดและฝนตกชุก ความชื้นอบอ้าวติดตามทุกคนไปตลอดทาง
ซางอวี่อดทอดถอนใจไม่ได้ ยุคนี้จะไปไหนมาไหนก็ไม่ง่าย แค่นั่งรถอย่างเดียวก็เหน็ดเหนื่อยพอแล้ว
โชคดีที่ตลอดทางไม่มีฝนตก
ถึงเหงื่อจะชุ่มตัวจนเหนอะหนะไม่สบาย แต่การเดินทางก็สะดวกขึ้นมาก พวกเธอใช้เวลาขับรถมาถึงชายแดนทั้งหมดสามวัน
เมื่อถึงชายแดน กองทหารแต่ละหน่วยก็จัดระเบียบอยู่กับที่ รอคำสั่งออกเดินทาง
ซางอวี่กับหน่วยแพทย์ได้รับการจัดให้พักในเพิงชั่วคราวหลังหนึ่ง
อากาศร้อนชื้นทำให้ทุกคนรู้สึกอ่อนเพลีย ไม่ค่อยมีชีวิตชีวา
หลินเซียวเซียวโบกมือพัดให้ตัวเอง ราวกับจะพัดไล่ความร้อนอบอ้าวออกไปได้
เธอไม่คิดเลยว่าเมืองตงจะร้อนมากอยู่แล้ว พอออกมาข้างนอกกลับยิ่งร้อนกว่าเดิม
เธอเดินมานั่งข้างซางอวี่ “ที่นี่ไม่มีที่ให้อาบน้ำเลย พอข้ามชายแดนไปแล้ว เราคงยิ่งไม่มีโอกาสจัดการตัวเองสินะ?”
ตอนหลินเซียวเซียวพูด เธอลดเสียงลงมาก
แม้จากโรงพยาบาลของพวกเธอจะมีแพทย์ทหารหญิงมาแค่สองคน คือเธอกับซางอวี่ แต่ก็ยังมีคนจากโรงพยาบาลอื่นอยู่ด้วย
เธอมาจากโรงพยาบาลเขตทหาร จะทำให้โรงพยาบาลของตัวเองเสียชื่อไม่ได้
ซางอวี่พยักหน้า “พอไปถึงที่นั่น เกรงว่าแม้แต่จะกินข้าวสักมื้อก็ยังต้องแย่งเวลา
ตอนที่ยังมีโอกาสพัก ก็พักให้เต็มที่เถอะ”
ซางอวี่ตอบหลินเซียวเซียวด้วยเสียงเบาเช่นกัน
หลินเซียวเซียวพยักหน้า “อืม ให้ฉันลองดูแถวนี้ก่อนว่าพอจะล้างตัวง่าย ๆ ได้ไหม ฉันต้องเตรียมใจไว้ว่าอาจไม่ได้อาบน้ำไปอีกหนึ่งปี”