เสิ่นจื้อหนานมีสีหน้าเคร่งขรึม
เขาไม่คิดเลยว่า แค่คนสองคนที่บุกโจมตีโรงเรียนเมื่อคืน จะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้
กู้เซวียนอี้กับพวกอยู่ที่นี่ แล้วตำรวจที่ขึ้นเขาไปก่อนหน้านี้กับกองกำลังประชาชนในหมู่บ้านล่ะ อยู่ที่ไหนกัน?
เสิ่นจื้อหนานรีบประชุมสั้น ๆ กับสหายที่มาสนับสนุน
เสิ่นจื้อหนานมีตำแหน่งสูงที่สุด อีกทั้งความสามารถส่วนตัวก็ทำให้เหล่าทหารเชื่อมั่น เขาจึงได้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของปฏิบัติการครั้งนี้อย่างสมเหตุสมผล
เสิ่นจื้อหนานตัดสินใจว่าจะนำคนไปติดตามต่อ
ส่วนกู้เซวียนอี้จะนำคนจัดการเรื่องที่เหลือ
รองผู้บังคับกองพันอีกคนรายงานไปยังกองทหารเพื่อขอกำลังเสริม
เสิ่นจื้อหนานคัดเลือกทหารยี่สิบนายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บและยังมีเรี่ยวแรงดี เตรียมนำพวกเขาออกติดตามต่อ
“จื้อหนาน”
ซางอวี่รีบเดินไปหาเสิ่นจื้อหนาน แล้วยัดของหลายอย่างลงในกระเป๋าเสื้อเขา พลางแนะนำสรรพคุณไปด้วย
ยาห้ามเลือด ยาบำรุงกำลัง และยาช่วยชีวิต
ยาเหล่านี้เป็นสิ่งที่ซางอวี่ทำไว้เอง เธอชินกับการกักตุนของ คิดเสมอว่าควรมียาทุกชนิดติดไว้ ใจถึงจะไม่ว้าวุ่น
“ระวังตัวให้ดีนะ ฉันจะรอคุณกลับบ้าน” ซางอวี่มองเสิ่นจื้อหนาน
เธอรู้ว่าบนเขาเต็มไปด้วยอันตราย และรู้ด้วยว่าเสิ่นจื้อหนานต้องไปแน่นอน
“วางใจเถอะ ผมจะกลับมาอย่างปลอดภัย” เสิ่นจื้อหนานให้คำมั่นอย่างจริงจัง
ตอนที่ไม่มีใครสังเกต ซางอวี่ก็ยัดยาที่เคยให้เสิ่นจื้อหนานกินก่อนหน้านี้ทั้งขวดใส่มืออีกข้างของเขา