เจ้าเอ้อซวนเห็นเจ้าต้าสวนแล้วก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขารีบคว้าแขนพี่ชายเอาไว้
“พี่ใหญ่ พวกเขาบังคับให้ผมพาไปดูที่ที่แม่เคยเก็บผักป่า กลางดึกมืดตึ๊ดตื๋อแบบนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรกัน”
เจ้าต้าสวนตบไหล่น้องชายเบา ๆ อย่างปลอบโยน ก่อนหันไปถามเสิ่นจื้อหนาน “ให้ผมไปกับพวกคุณด้วยได้ไหม”
“คุณเคยเห็นที่ที่แม่คุณเก็บผักป่าด้วยหรือ” กู้เซวียนอี้ถาม
เจ้าต้าสวนพยักหน้า “ครับ ผมเคยเห็นเหมือนกัน”
“อยู่ตรงไหน” เสิ่นจื้อหนานถาม
“อยู่เชิงเขาฝั่งที่ใกล้กับหมู่บ้านสือเหอครับ”
เสิ่นจื้อหนานกับกู้เซวียนอี้สบตากัน
เสิ่นจื้อหนานเอ่ยขึ้น “ได้ งั้นไปด้วยกัน”
“พี่ เรากำลังพูดถึงที่เดียวกันใช่ไหม” เจ้าเอ้อซวนถาม
เจ้าต้าสวนเองก็ไม่แน่ใจ “พาพวกเขาไปทางนั้นก่อนแล้วกัน จะได้ดูว่าที่ที่เราสองคนพูดถึงเป็นที่เดียวกันหรือเปล่า”
“ได้ งั้นไปกันเถอะ”
สองพี่น้องเดินนำหน้าไป
เสิ่นจื้อหนานกับกู้เซวียนอี้พาทหารหนุ่มอีกหลายคนไปด้วย ซางอวี่ก็เดินตามไปเช่นกัน
ระหว่างทางทุกคนแทบไม่ได้พูดอะไรกัน บรรยากาศเงียบสงัด
พวกเขาคลำทางฝ่าความมืดมาจนถึงสถานที่ที่สองพี่น้องพูดถึง
“ตรงนี้แหละครับ”
“ที่ผมเห็นก็ตรงนี้เหมือนกัน”
“ค้นหาให้ทั่ว ดูว่ามีจุดไหนน่าสงสัยหรือเปล่า!” กู้เซวียนอี้สั่งทันที
“รับทราบ!”
ทุกคนขานรับ แล้วเริ่มแยกย้ายกันค้นหา
“พวกคุณกำลังหาอะไรกัน” เจ้าต้าสวนถาม
“ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ ค้นดูก่อน” เสิ่นจื้อหนานตอบ “พวกคุณสองคนรออยู่ตรงนี้ก็พอ”