“พี่ใหญ่ พี่บ้าไปแล้วหรือไง พวกเขาจะเปิดโลงตรวจศพ พ่อจากไปตั้งหลายปีแล้ว ยังจะให้คนมารบกวนความสงบของท่านอีกเหรอ” เจ้าเอ้อซวนมองเจ้าต้าสวนด้วยแววตาไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ริมฝีปากของเจ้าต้าสวนสั่นระริก
“เพื่อความสงบของพ่อ ก็ต้องปล่อยให้ท่านตายไปทั้งที่ยังมีมลทินอย่างนั้นเหรอ”
“พี่หมายความว่ายังไง พี่ใหญ่ พี่สงสัยเหมือนพวกเขาหรือว่าพ่อถูกแม่ฆ่า”
เจ้าต้าสวนเงียบไป
เจ้าเอ้อซวนก้าวเข้าไปผลักเจ้าต้าสวนอย่างแรง
“พี่ใหญ่ แม่เป็นคนยังไง พวกเราเห็นมากับตาตัวเอง แม่ดีกับพวกเราแค่ไหน ดีกับเมียและลูกของพวกเราแค่ไหน ต้องให้คนอื่นมาบอกด้วยเหรอ
พวกเรารู้จักพวกเขามานานแค่ไหน เคยเจอกันกี่ครั้ง
แม่เลี้ยงดูพวกเรามาตั้งแต่เด็ก พี่จะสงสัยแม่แท้ ๆ ของตัวเองเพราะคนแปลกหน้าไม่กี่คน พี่บ้าไปแล้วหรือไง”
เจ้าต้าสวนยกมือเช็ดน้ำตา พอเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงก็สั่นเครือเพราะสะอื้น แต่กลับหนักแน่นอย่างยิ่ง
“ผมพบเรื่องบางอย่างเข้า น้องยังเด็ก เรื่องบางเรื่องน้องอาจจำไม่ได้
เรื่องนี้ ฟังผมนะ
ถ้าพ่อถูกใครฆ่าตายจริง พวกเราก็ต้องคืนความยุติธรรมให้ท่าน”
“แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ” เจ้าเอ้อซวนเบิกตาแดงก่ำ ถามเสียงดังขึ้นกว่าเดิมมาก
“ถ้าไม่ใช่ ผมจะไปกับแม่ด้วย จะขอขมาแม่!”
“พี่ใหญ่ พี่บ้าไปแล้ว!” เจ้าเอ้อซวนรีบคว้าแขนเจ้าต้าสวนไว้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างทั้งร่างของเจ้าต้าสวนกำลังสั่น