เสิ่นจื้อหนานเห็นเจ้าต้าสวนเงียบลง ก็รู้ว่าเขาคงนึกถึงเรื่องในวัยเด็กขึ้นมาแน่นอน
เมื่อมองสีหน้าของเขา ก็แทบจะยืนยันได้ว่าคุณย่าเจ้ามีปัญหาจริง ๆ
บางทีเธออาจเพียงใช้คำพูดสร้างเรื่องราวขึ้นมา ให้เจ้าต้าสวนกับน้องชายเชื่อว่าเธอกับพ่อของพวกเขารักกันมาก
ความทรงจำสามารถถูกบิดเบือนได้ โดยเฉพาะความทรงจำของเด็ก
เด็กย่อมไว้วางใจแม่โดยธรรมชาติ
เจ้าต้าสวนกับเจ้าเอ้อซวนสูญเสียพ่อไปตั้งแต่อายุยังน้อย พวกเขาจึงมีเพียงแม่ให้พึ่งพาอาศัย
พวกเขาจึงเชื่อคำพูดของแม่อย่างสนิทใจ และกระโดดเข้าไปอยู่ในโลกที่คุณย่าเจ้าสร้างขึ้นให้สำเร็จ
เสิ่นจื้อหนานไม่รีบพูดอะไร แต่ให้เวลาเจ้าต้าสวนมากพอที่จะสงบสติอารมณ์
ผ่านไปนานพอสมควร เจ้าต้าสวนจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก “ตอนผมยังเด็ก พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อย
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งพ่อไล่แม่ออกจากบ้าน
แม่ออกไปทั้งวันทั้งคืน กว่าจะกลับมาก็ตอนพลบค่ำของวันถัดมา”
เจ้าต้าสวนยกมือขึ้นเช็ดหน้า เขายากจะจินตนาการจริง ๆ ว่าหากแม่มีความลับอันน่าตกตะลึงปิดบังพวกเขาอยู่ ชีวิตที่เขาต้องเผชิญต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร
หลายปีมานี้แม่ทำตัวดีเกินไป เธอเป็นแม่ที่ใจดีมาก เป็นแม่สามีที่ดี เป็นคุณย่าที่ดี ดูแลทุกคนในบ้านอย่างไร้ที่ติ แล้วจะเป็นไปได้อย่างไร...
เจ้าต้าสวนตบหน้าตัวเองอย่างแรง ถึงทำให้เสียงสั่นเครือของเขาสงบลงได้