“ฉันไปส่งเธอ” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
ซางอวี่ยกมุมปากเป็นรอยยิ้มงดงาม “ก็ดี คุณไม่เข้าไปทักทายคนข้างในหน่อยเหรอ
พวกเขาแอบมองเราสองคนมานานแล้ว”
คนข้างในคิดในใจ: ที่แท้พวกเราก็ถูกจับได้แล้ว
เดิมทีแค่อยากแอบดูว่าพี่สะใภ้หน้าตาเป็นยังไง ใครจะคิดว่า…อึดอัดชะมัด
เสิ่นจื้อหนานกระแอมเบา ๆ สองครั้ง “งั้นรอฉันแป๊บหนึ่ง”
ซางอวี่พยักหน้า
เสิ่นจื้อหนานเดินกลับไปทักทายทุกคน “ผมจะไปดูแถวฟาร์มสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”
ทุกคนขานรับ
เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่เดินไปทางฟาร์มด้วยกัน
พอเดินห่างจากถ้ำมาระยะหนึ่ง ทั้งสองก็แอบจับมือกัน
ไม่รู้ว่าใครขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนเพียงนิดเดียว ทั้งคู่ก็แนบชิดกันเสียแล้ว
เสิ่นจื้อหนานเล่าเรื่องที่เจอระหว่างออกไปปฏิบัติภารกิจให้ซางอวี่ฟังเสียงเบา
ซางอวี่เองก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมาให้เสิ่นจื้อหนานฟังอย่างละเอียด
“คุณวางใจเถอะ ฉันอยู่ข้างในกินดีอยู่ดี
ไม่ต้องทำงานด้วย แค่ไปฝังเข็มให้คนอื่นทุกวันเท่านั้น”
เสิ่นจื้อหนานมองท่าทางของซางอวี่ หัวใจก็ยิ่งอ่อนโยนลง
“หลายวันนี้พวกคุณอยู่บนเขาคงกินไม่อิ่มนอนไม่หลับ ฉันว่างเมื่อไหร่จะส่งของไปให้บ้าง” ซางอวี่กล่าว
“ไม่ต้องลำบากหรอก” เสิ่นจื้อหนานปฏิเสธ
“พวกเราออกไปปฏิบัติภารกิจกันบ่อย สภาพแบบนี้ชินแล้ว
เธออยู่ข้างในเงียบ ๆ แล้วส่งโทรเลขมาหาฉันทุกคืน ให้ฉันรู้ว่าเธอเป็นยังไง