ซางอวี่รู้สึกเสียดายอยู่ในใจเล็กน้อย
ถ้าพาคนไปด้วยได้ เธอก็คงพาเขาหนีออกไปได้ง่ายมาก แต่ถ้าพาไปไม่ได้ ก็ต้องแบกเขาออกไปเอง
นั่นหมายความว่าเธอต้องลอบพาคนออกไปท่ามกลางห่ากระสุนและการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดของศัตรู
เฮ้อ ภารกิจนี้ยากจริง ๆ
ซางอวี่ถอนหายใจสองครั้ง ก่อนจะยอมรับชะตากรรม หยิบเข็มทองออกมาแล้วเริ่มฝังเข็มให้ชายหนุ่ม
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษาชีวิตเขาไว้ก่อน
เข็มทองในมือซางอวี่ปักลงบนร่างชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ไม่สิ ล้วนปักอยู่บนร่างกายท่อนบนของเขา ดูราวกับถูกปักจนกลายเป็นเม่น
ประกายทองวาววับ ซางอวี่ชอบเม่นทองตัวนี้มาก
ที่จริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำจากทอง เธอก็ชอบทั้งนั้น
หลัก ๆ คือชอบสีนี้
หลังจากฝังเข็มเสร็จ ซางอวี่ก็เปิดประตูห้องออก
เติ้งซินได้ยินเสียงเปิดประตูก็รีบเดินเข้ามา บังเอิญสบตากับซางอวี่พอดี
“มองฉันแบบนั้นทำไม?”
“เขาเป็นยังไงบ้าง?”
“กำลังคาเข็มอยู่ อีกสักพักถึงจะถอนเข็มได้
ฉันเปิดประตูทิ้งไว้ไง ไม่อย่างนั้นคุณคงคิดอีกว่าฉันกำลังลอบฆ่าเขาอยู่ข้างใน”
ซางอวี่ส่งสัญญาณให้เติ้งซินเข้ามาดู
เติ้งซินก้าวเข้าประตูมาก็เห็นชายหนุ่มถูกปักเข็มเงินจนเต็มตัว
เขาดูไม่ออกว่าเป็นจุดฝังเข็มตรงไหนบ้าง แต่เห็นว่าสีหน้าของชายหนุ่มดูดีขึ้นเล็กน้อย
ซางอวี่ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง คอยสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่ม
เติ้งซินยืนอยู่ด้านหลังซางอวี่ คอยสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่มเช่นกัน
ชายหนุ่มไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ยังคงนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น