วันรุ่งขึ้น ซางอวี่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป…
อาหารยังคงดีเหมือนเดิม แต่คนที่มาส่งอาหารเปลี่ยนจากผู้หญิงสองคนที่คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย มาเป็นเติ้งซิน
เติ้งซินบอกว่าคนส่งอาหารรีบร้อน เลยจัดอาหารเช้าของพวกเขาสองคนใส่มาด้วยกัน ให้กินมื้อเช้าด้วยกันไปเลย
ซางอวี่ไม่ได้คิดอะไรมาก
จึงกินมื้อเช้ากับเติ้งซิน
พอถึงมื้อกลางวัน เติ้งซินก็ทำตัวเป็นธรรมชาติมากขึ้น
มื้อเย็นวันนี้ก็เช่นกัน
ซางอวี่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองเติ้งซิน “ลูกน้องคุณโง่ขนาดนี้เลยเหรอ ผิดพลาดครั้งเดียว แต่กลับทำพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า?”
รอยยิ้มของเติ้งซินชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“มื้อกลางวันกับมื้อเย็นผมตั้งใจมาหาเอง กินข้าวคนเดียวมันน่าเบื่อ เราสองคนได้คุยกันบ้างก็ดีไม่ใช่เหรอ”
“คุณคิดว่าเราสองคนมีอะไรให้คุยกัน?” ซางอวี่ถามกลับ
“คุยอะไรก็ได้ครับ” เติ้งซินตอบ
“งั้นเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่าคุณภักดีกับประเทศไหน อเมริกา? หมีขาว? หรือญี่ปุ่น?” ซางอวี่ถามพลางหรี่ตา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเติ้งซินประคองไว้ไม่อยู่แล้ว เขาลุกขึ้นยืน
“งั้นผมกลับไปกินข้าวดีกว่า” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
ซางอวี่กลอกตา
อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ เติ้งซินไม่มีทางหวังดีแน่ คิดจะล้วงข้อมูลจากเธอสินะ!
ฮึ ไม่ดูเสียบ้างว่าเธอเป็นใคร ยังคิดจะล้วงข้อมูลจากเธออีก ฝันไปเถอะ
เติ้งซินกลับไปถึงเรือนของตัวเองแล้วค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา