ในที่ดินรกร้าง วัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมด
จางเป่าฉวนชี้ไปยังวัชพืชเบื้องหน้าแล้วหันมาถามซางอวี่ว่า “สหายซาง ลองดูตรงนี้หน่อยว่าเป็นยังไง ใช้ได้ไหม?”
ซางอวี่พยักหน้าเล็กน้อย “ยกขึ้นอีกนิดก็พอ แค่อย่าให้โดนสือโถวก็แล้วกัน”
“ได้ งั้นลองกันตอนนี้เลย” จางเป่าฉวนถูมือด้วยความตื่นเต้น “เอ่อ รบกวนสหายซางสาธิตให้พวกเราดูก่อนสักหน่อยนะ”
“ได้” ซางอวี่รับคำ รับเครื่องตัดหญ้ามา ปรับความสูงเล็กน้อย แล้วเข็นไปข้างหน้า
เห็นวัชพืชแถบหนึ่งล้มฟุบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
ทุกคนตาเป็นประกายขึ้นมาทันที—เร็วเกินไปแล้ว!
“นั่นสิ ถ้าถึงเวลาเก็บเกี่ยวเสี่ยวม่ายจริง ๆ ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าจะเร็วขนาดไหน”
ทุกคนพูดกันจ้อกแจ้ก ต่างคนต่างพูดอย่างตื่นเต้นสุดขีด
มีสองสามคนถึงกับลงมือทดลองใช้เอง
ยิ่งลอง ทุกคนก็ยิ่งตื่นเต้น
นี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ!
จางเป่าฉวนหันไปมองซางอวี่ “สหายซาง ของสิ่งนี้พวกเราเอาไปที่โรงงานเครื่องจักรกลได้จริง ๆ เหรอ?”
ตอนนี้ในหัวจางเป่าฉวนมีแต่เรื่องเพิ่มผลผลิต หาเงิน ทำให้ชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และทุกคนมีความสุข
“ได้แน่นอน ของสิ่งนี้ทำไม่ยากเลย ไม่ต้องเขียนแบบด้วยซ้ำ แค่เอาไปให้สหายที่โรงงานเครื่องจักรกลดู พวกเขาก็ทำออกมาได้แล้ว” ซางอวี่กล่าว
ยุคนี้ยังไม่มีเรื่องทรัพย์สินทางปัญญาอะไรหรอก
ถ้าทำออกมาแล้วช่วยอำนวยความสะดวกให้ทุกคนได้ ก็นับว่าเป็นของดี
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปติดต่อทางโรงงานเครื่องจักรกลให้” จางเป่าฉวนพูดอย่างฝืนใจ