ซางอวี่กลับถึงบ้าน ก็เล่าเรื่องที่พาจางเป่าฉวนกับคนอื่น ๆ ไปทดลองเครื่องตัดหญ้าให้เสิ่นเหอผิงฟัง
“ถ้าของชิ้นนี้นำไปใช้ในการผลิตได้จริง ก็นับว่ามีประโยชน์มากทีเดียว”
“เครื่องเก็บเกี่ยวขนาดใหญ่ยังคงใช้หลักการเดิม เพียงแค่เปลี่ยนเฟืองกับคานงัด แบบนี้ก็จะทำงานได้เร็วขึ้น และให้คนสองคนช่วยกันทำได้ค่ะ” ซางอวี่กล่าว
เสิ่นเหอผิงพยักหน้า “ความคิดของเธอดีมาก ลองวาดแบบที่เพิ่งนึกได้ออกมา พอเอาไปที่โรงงานเครื่องจักรกลแล้ว ช่างเทคนิคจะได้เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการสื่อเร็วขึ้น”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปวาดเลย”
ซางอวี่เดินเร็วเข้าไปในบ้าน อารมณ์ดีไม่น้อย
เสิ่นจื้อหนานเห็นเธอมีท่าทางตื่นเต้น จึงถามไถ่สองสามคำ
ซางอวี่ตอบสั้น ๆ สองสามประโยค จากนั้นก็หยิบกระดาษกับปากกามาเริ่มร่างแบบบนโต๊ะเขียนหนังสือ
เสิ่นจื้อหนานรู้สึกสงสัย จึงลุกขึ้น ใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินไปยืนข้างหลังซางอวี่
ซางอวี่จดจ่ออยู่กับงานจนไม่ทันสังเกตว่าเสิ่นจื้อหนานมายืนอยู่ข้างหลัง ไม่นานก็วาดเครื่องเก็บเกี่ยวแรงคนที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเล็กน้อยตามที่จินตนาการไว้เสร็จ
“ไม่คิดเลย ก่อนหน้านี้ฉันคิดมาตลอดว่าเธอเก่งเรื่องการแพทย์ ที่แท้เรื่องเครื่องจักรก็มีพรสวรรค์เหมือนกัน” เสียงชมของเสิ่นจื้อหนานดังขึ้น
ซางอวี่สะดุ้งโหยง พอหันกลับไปก็เห็นเสิ่นจื้อหนานยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง
แก้มเธอแดงระเรื่อ “เรื่องที่ฉันเก่งยังมีอีกตั้งเยอะค่ะ”
“ดูออกแล้ว” เสิ่นจื้อหนานยิ้มอย่างมีนัย