จี้เหิงหยางรับใบสั่งยามาดูอย่างละเอียด “นี่ใช้รักษาโรคปอด”
“มะเร็งปอดระยะสุดท้าย” ซางอวี่กล่าว “ตอนนี้ไม่ใช่การรักษาแล้ว ทำได้แค่บรรเทาความเจ็บปวด ให้ตอนจากไปไม่ทรมานนัก”
จี้เหิงหยางมองซางอวี่อย่างตกตะลึง “คุณหมายถึงแม่ของหลี่ต้าซาน...”
ซางอวี่พยักหน้า ทั้งสองไม่ได้พูดต่อ
จี้เหิงหยางถอนหายใจ “สภาพของหลี่ต้าซานตอนนี้ บอกเขาได้ไหม”
ซางอวี่ส่ายหน้า “บอกไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้เขาต้องรักษาจิตใจให้สงบ ถึงจะพักฟื้นจากบาดแผลได้ดี”
“ไม่อย่างนั้นเขาก็กลับเข้าหน่วยไม่ได้ บาดเจ็บหนักที่หัวใจและเส้นเลือดยังไม่หายดี ชีวิตหลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรรับประกัน ต้องรักษาชีวิตไว้ให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคน”
ทั้งสองต่างเงียบไป บรรยากาศพลันอึมครึม
“บอกเสี่ยวซานหรือยัง” จี้เหิงหยางนึกถึงหลี่เสี่ยวซานขึ้นมาได้
ซางอวี่ส่ายหน้า “ยังเด็กเกินไป ฉันทำใจบอกไม่ลง”
“จะไม่ให้ญาติผู้ป่วยรู้สภาพของผู้ป่วยไม่ได้หรอกนะ” จี้เหิงหยางกล่าวอย่างกังวล
“อีกเดี๋ยวฉันจะไปคุยกับลุงหัวหน้าหน่วย เขาเป็นหัวหน้าหน่วย ดูแลทุกเรื่องในหมู่บ้านซ่างเหอ พอเขารู้แล้ว หากเกิดอะไรขึ้นก็จะช่วยตัดสินใจได้” ซางอวี่กล่าว
“ก็จริง บอกหัวหน้าหน่วยไว้ เขาจะได้ช่วยดูแลเพิ่มอีกแรง”
“น่าเสียดาย คนดีมักไม่มีวาสนาดี”
ทั้งสองคุยกันต่ออีกสักพัก ซางอวี่เห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดกับจางเป่าฉวนแล้ว จึงลุกขึ้นเดินไปยังที่ทำการหน่วยใหญ่
จางเป่าฉวนตรวจตรารอบหนึ่งแล้วเดินกลับมา พอดีเจอซางอวี่ที่หน้าที่ทำการหน่วยใหญ่