เมื่อกู้เซวียนอี้ไปถึงบ้านหลังนั้น มีเพียงเจ้าของบ้านสาวที่กำลังปลอบลูกอยู่คนเดียว
พอเห็นกู้เซวียนอี้กับพวกที่วิ่งเข้ามาพร้อมกันเสียงซ่า เธอถึงกับชะงัก เด็กก็ร้องไห้โวยวายออกมาทันที
กู้เซวียนอี้รีบสั่งให้คนเข้าไปค้นบ้านทันที
แม้แต่เจ้าของบ้านชายก็ถูกควบคุมตัวไว้แล้ว
“คุณ…คุณพวกนี้จะทำอะไรกันคะ” เจ้าของบ้านสาวอุ้มลูกแน่นตามสัญชาตญาณ ถามเสียงสะอื้น
“ป้าแซ่หลิวที่มาเยี่ยมญาติที่นี่อยู่หายไปไหนแล้ว”
“ป้านานาจะออกไปแล้วตอนเช้านี้ค่ะ” เจ้าของบ้านสาวตกใจตอบ “เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”
“ป้ามาที่นี่ก็เพื่อส่งของให้แม่สามีของฉัน แล้วช่วยดูแลฉันกับลูกอีกไม่กี่วัน
แม่สามีหกขาหักอยู่บ้าน มาช่วยไม่ได้ ถึงได้ให้ป้าหลิวมาแทน”
เจ้าของบ้านสาวพูดอย่างเคร่งเครียด แล้วเงยหน้ามองกู้เซวียนอี้
กู้เซวียนอี้ไม่พูดมาก ถามว่า “ก่อนหน้านี้ป้าพักอยู่ห้องไหน”
“อยู่…อยู่ห้องเล็กด้านเหนือค่ะ”
กู้เซวียนอี้ยกมือขึ้นทันที มีคนเข้าไปค้นห้องนั้นจนทั่วถึงข้างในข้างนอก ออกมาแล้วส่ายหัวให้กู้เซวียนอี้
บ้านถูกค้นจนหมดแล้ว ไม่พบร่องรอยของป้าหลิวเลย เธอไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยสักนิด
“ตอนเช้าที่ป้าออกไป ป้าพูดว่าอะไรบ้าง” กู้เซวียนอี้ขมวดคิ้วถาม
“ป้าบอกว่าจะกลับหมู่บ้านแล้ว ว่าที่บ้านมีเรื่องค้างคาไว้เยอะ ออกมาอยู่นานไม่ได้” เจ้าของบ้านสาวตอบ