กู้เซวียนอี้กับหลิวไห่เฉิงได้ยินเสียงปืนก็พุ่งตัวเข้าไปทันที
เห็นจางเยว่ถูกควบคุมตัวอยู่...
กู้เซวียนอี้หยิบบัตรประจำตัวออกมา อธิบายสถานการณ์ให้สหายของกองกำลังทหารท้องถิ่นฟัง
หลิวไห่เฉิงตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ จางเยว่ คุณ คุณ...”
จางเยว่ปวดจนพูดไม่ออก
“ควบคุมตัวไว้ก่อน พาไปโรงพยาบาลเขตทหาร รักษาแผลให้เรียบร้อย แล้วสอบสวนทันที”
“รับทราบ” ทหารรับคำ
กู้เซวียนอี้ทำสัญญาณให้ทหารอีกสองนายตามไปด้วย
ทั้งสี่คนต้องเฝ้าจางเยว่ไม่ให้หลุดจากสายตาตลอดเส้นทาง
และห้ามปล่อยให้เขาสื่อสารกับใครเด็ดขาด
หลิวไห่เฉิงรีบอธิบายกับกู้เซวียนอี้ “ผู้บังคับกองพันกู้ ผมสาบานได้ว่าไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากช่วยส่งโทรเลข”
“รายละเอียดของคดีนี้ยังเปิดเผยไม่ได้ในตอนนี้ คุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย ก่อนที่พวกเราจะสอบกันชัดเจน คุณต้องถูกควบคุมตัวชั่วคราว ห้ามกลับบ้าน”
“ครับ ผมยินดีให้ความร่วมมือกับการสอบสวนเต็มที่”
กู้เซวียนอี้พูดจบก็ตบไหล่หลิวไห่เฉิงเบา ๆ “ถ้าคุณไม่ได้เกี่ยวข้องจริง ๆ ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ผมรู้ครับ ผม... แค่เป็นห่วงชุยเถียน”
กู้เซวียนอี้ไม่พูดอะไรต่อ ไปทักทายทางกองกำลังทหารท้องถิ่นเรียบร้อย
หลิวไห่เฉิงถูกควบคุมตัวไว้ชั่วคราว
ส่วนกู้เซวียนอี้แอบเดินทางไปบ้านเกิดของชุยเถียน
แม่ชุยอยู่บ้านคนเดียวรักษาบาดแผล ตอนเช้ามีคนในครอบครัวพยุงให้นั่งอยู่หน้าประตูบ้าน