เจียงหว่านเยวี่ยเดินกลับถึงบ้าน ยิ่งคิดยิ่งโมโห
ชายสหายจากกองศิลปวัฒนธรรมน่ะเรียกว่าอะไรกันแน่?
เธอเชื่อซางอวี่อย่างสนิทใจ แต่จู่ ๆ ก็มีชายจากกองศิลปวัฒนธรรมเดินเข้ามาติดๆ ไม่น่าจะบังเอิญได้ขนาดนั้น……
จะมีใครคิดร้ายวางแผนต่อสะใภ้ของเธอหรือเปล่า?
เจียงหว่านเยวี่ยนั่งไม่ติดทันที แล้วมานั่งวิเคราะห์กับเสิ่นเหอผิงอยู่ครู่หนึ่ง
“ไปตามอาอวี๋ไป ถามดูว่ารู้จักสหายคนใหม่ที่มาเมื่อกี้นี้ไหม มาจากไหน พื้นฐานเป็นยังไง”
“ค่ะ ฉันไปหาอาหนิงเดี๋ยวนี้” เจียงหว่านเยว่พูดจบก็เดินออกไป
เสิ่นหวยอยากตามไปด้วย แต่ยังไม่ทันวิ่งถึงประตู เจียงหว่านเยวี่ยก็เดินไปถึงหัวมุมแล้ว
“อาหวย แกไม่ต้องไปหรอก เรื่องนี้เด็กอย่างแกไม่ควรมีส่วนเกี่ยวข้อง”
เสิ่นหวยเดินกลับมาหาเสิ่นเหอผิง “คนพวกนั้นทำไมถึงชอบพูดจาหยาบช้าลับหลังพี่สะใภ้ล่ะครับ?
พี่สะใภ้ก็คนดีขนาดนั้น”
“คงมีบางคนที่แค่อยากเห็นคนอื่นโชคดีไม่ได้”
เสิ่นหวยเม้มปากจ๋อย หน้าบึ้งตึงเต็มไปหมด
หยางฟานถูกหลิวหลานรับไปตั้งแต่เช้า โรงพยาบาลให้หลิวหลานพักผ่อนหนึ่งสัปดาห์
ช่วงสัปดาห์นี้เธอจะได้จัดบ้านของทั้งคู่ใหม่อย่างเต็มที่
และมีเวลาพาหยางฟานอยู่กับเธอคนเดียว จะช่วยให้หยางฟานค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่
ส่วนหลี่เฉิงออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว
ที่กองศิลปวัฒนธรรม
เจียงหว่านเยวี่ยเดินสวนกับหลู่ไป๋เฉิงพอดี
ทั้งคู่ไม่รู้จักกัน ก็เลยเดินสวนผ่านกันไปแบบนั้น
เจียงหว่านเยวี่ยเดินไปที่ห้องทำงานของเสิ่นหนิง