คนที่นำทีมมาคือท่านตำรวจแซ่หลี่ ซึ่งซางอวี่ก็คุ้นหน้าอยู่
“สหายซาง”
“สวัสดีค่ะ ท่านตำรวจหลี่” ซางอวี่ทักทาย
ท่านตำรวจหลี่เริ่มสอบถามอาการของผู้บาดเจ็บ
ซางอวี่กับจี้เหิงหยางได้คุยกันเรื่องอาการของอาจารย์ทั้งสองคนแล้ว เธอจึงอธิบายอาการบาดเจ็บให้ฟังอย่างกระชับ
“ทั้งสองคนถูกทำร้ายอย่างรุนแรงจนได้รับบาดเจ็บ กระดูกหักหลายแห่ง อวัยวะภายในฉีกขาดและมีเลือดออก
แม้ตอนนี้อาการจะทรงตัวแล้ว แต่ก็ยังต้องส่งโรงพยาบาลเพื่อตรวจอย่างละเอียดและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนบุกโจมตีโรงเรียนได้ล่ะ” ท่านตำรวจหลี่ขมวดคิ้ว ก่อนหันไปมองจางเป่าฉวน “หัวหน้าทีมจาง พบอะไรบ้างไหม”
จางเป่าฉวนก้าวออกมา “ท่านตำรวจหลี่ พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนบุกโจมตีโรงเรียน
เป็นกองกำลังประชาชนที่ออกลาดตระเวนได้ยินเสียงต่อสู้ข้างใน จึงเข้าไปตรวจดู แล้วถึงได้ไล่คนร้ายสองคนนั้นไป ทั้งยังยิงปืนด้วย
หนึ่งในนั้นน่าจะถูกยิงจนบาดเจ็บ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแถวนี้มาก พวกเรายังไล่ตามไปไม่ทัน พวกเขาสองคนก็หนีขึ้นเขาไปแล้ว
มืดเกินไป พวกเราเลยไม่กล้าไล่ตามขึ้นเขา กลัวว่าจะมีคนซุ่มโจมตีอยู่”
“พวกคุณทำถูกแล้ว เจอคนร้ายที่เหี้ยมโหดแบบนี้ อย่าฝืนทำตัวเป็นวีรบุรุษเด็ดขาด หากถูกซุ่มโจมตีขึ้นมาจริง ๆ คนที่ต้องเสียชีวิตอาจเป็นชาวบ้าน” ท่านตำรวจหลี่กล่าว “มีอาจารย์คนอื่นได้รับบาดเจ็บอีกไหม”
“อาจารย์เฉียวก็ได้รับบาดเจ็บครับ
คนที่พักอยู่ทางนี้มีอาจารย์ชายสามคนกับอาจารย์หญิงสองคน
ก่อนหน้านี้มีแค่อาจารย์เฉียวคนเดียวที่พักอยู่ในโรงเรียน