เมื่อเสิ่นจื้อหนานก้มมองลงมา ซางอวี่ก็หลับไปแล้ว
เขาก้มลงจูบหน้าผากซางอวี่เบา ๆ เด็กสาวของเขาช่วงนี้เหนื่อยแทบแย่
ดูเหมือนตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านซ่างเหอ เธอก็เอาแต่ยุ่งทุกวัน มีเรื่องให้ทำอยู่เสมอ ไม่เคยได้พักเลย
ไม่เหมือนชีวิตสบาย ๆ เอื่อยเฉื่อยอย่างที่เธอปรารถนาแม้แต่น้อย
เสิ่นจื้อหนานกระชับอ้อมกอดเบา ๆ เขาต้องรีบหายให้เร็ว อย่างน้อยก็จะได้ทำให้เธอพักผ่อนอย่างวางใจยามที่อยากพัก
ซางอวี่หลับไปนานพอสมควร พอตื่นขึ้นมาก็เลยสองทุ่มไปแล้ว ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท
เสิ่นเหอผิง เจียงหว่านเยวี่ย และเสิ่นหวยเข้านอนกันหมดแล้ว เสิ่นจื้อหนานจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดไว้ข้างเตียงเพื่อรอเธอ
“ฉันหลับเพลินไปเลย” ซางอวี่นวดแก้มตัวเอง
“เห็นคุณหลับสบาย ตอนกินมื้อเย็นเลยไม่กล้าปลุก แม่เก็บข้าวไว้ให้ จะกินตอนนี้ไหม ผมจะอุ่นให้”
ซางอวี่ส่ายหน้า
หลับนานเกินไป เธอไม่หิวเลยสักนิด
“ไม่อยากกิน”
“งั้นอยากทำอะไรไหม” เสิ่นจื้อหนานถาม
จู่ ๆ ซางอวี่ก็รู้สึกว่าคำถามนี้ฟังดูแปลก ๆ…
ดึกสงัด ชายหญิงอยู่กันตามลำพังบนเตียงเดียวกัน แล้วถามว่าอยากทำอะไรไหม?
ควรตอบว่าอะไรถึงจะเหมาะ?
เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่ เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแดงขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ติ่งหูก็ยังเปลี่ยนเป็นสีชมพู
เขาขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจของทั้งคู่คลอเคลียกัน
“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”
ซางอวี่ยกมือผลักเสิ่นจื้อหนานแรง ๆ แต่กลับผลักไม่ขยับ
“ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น”
“ไม่ได้คิดอะไรแล้วทำไมหน้าแดงล่ะ คิดอะไรบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร” เสิ่นจื้อหนานกุมมือซางอวี่ไว้ ค่อย ๆ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนแล้วหัวเราะเบา ๆ