“ดี ระวังตัวระหว่างทางนะ น้องซาง มีเรื่องอะไรก็ติดต่อพวกเราได้ตลอด”
ซางอวี่กล่าวลาจางผู้เฒ่า แล้วรีบเดินออกไป
เพิ่งเดินถึงประตู ก็เจอโจวเจี้ยนหมินเดินสวนเข้ามาพอดี
“น้องซาง มาที่กองกำลังมีธุระอะไรหรือ”
ซางอวี่เล่าเรื่องที่มาของตัวเองให้ฟังสั้น ๆ ด้วยเสียงเบา
“เรื่องในหมู่บ้านของพวกเธอ ฉันก็ได้ยินมาแล้ว ระวังตัวด้วย” โจวเจี้ยนหมินกำชับ
“ฉันจะระวัง คุณวางใจได้” ซางอวี่รับคำ พลางคิดว่าถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว เธอก็จะกลับไปนอน
แต่โจวเจี้ยนหมินไม่ได้รีบจากไป เขาพูดกับซางอวี่ว่า “อวัยวะเทียมของอาจิงมาถึงแล้ว น้องซาง ถ้ามีเวลาช่วยไปดูให้หน่อยได้ไหม”
“ได้ค่ะ วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี อีกสองวันฉันจะไปหาหมอหลิน แล้วค่อยไปหาสหายโจวด้วยกัน”
“ได้เลย ลำบากคุณแล้ว” โจวเจี้ยนหมินกล่าวขอบคุณ
ซางอวี่ยิ้ม เมื่อแน่ใจว่าโจวเจี้ยนหมินไม่มีธุระอื่นแล้ว ก็โบกมือลาเขา
เธอขึ้นจักรยาน ปั่นรีบกลับไปที่หมู่บ้าน
ซางอวี่ปั่นจักรยานเร็วมาก จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรรถยนต์ดังมาจากด้านหลัง
ซางอวี่ปั่นจักรยานเบี่ยงไปข้างทาง เตรียมหลบให้รถ แต่รถยนต์กลับจอดข้างเธอเสียก่อน
ซางอวี่เหลือบมอง เห็นประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก กู้เซวียนอี้กระโดดลงจากรถ
“พวกเราก็กำลังจะไปหมู่บ้านของเธอ ขึ้นรถมาเถอะ ฉันไปส่ง”
ซางอวี่มองจักรยานของตัวเอง แล้วมองที่นั่งในรถซึ่งมีคนนั่งเต็มแล้ว
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันปั่นกลับเองก็ได้ พวกคุณกำลังจะขึ้นเขาไปช่วยตำรวจปฏิบัติภารกิจใช่ไหม”