“กินได้เยอะก็ดีแล้วนะ คุณกับลูกต้องการสารอาหารกันสองคน กินได้มากขึ้นเท่าไหร่ ร่างกายคุณก็จะแข็งแรงขึ้นเท่านั้น” เสิ่นหนิงพูดเสียงอบอุ่น
ซางอวี่พยักหน้า “จ้า ฉันรู้เรื่องความพอดีอยู่แล้ว ต่อไปจะระวังเรื่องอาหาร ก็ไม่ควรอ้วนเกินไปด้วย ไม่อย่างนั้นตอนคลอดจะทรมานนัก”
“ดูรึยังว่าตั้งคนเดียวหรือแฝด” เสิ่นหนิงนึกอะไรขึ้นได้จึงถาม “เขาว่ากันว่าถ้ากินเก่งเป็นพิเศษ มักจะท้องหลายคน”
ซางอวี่มุมปากกระตุกเบา ๆ สองครั้ง กินเก่งไม่ได้แปลว่าท้องหลายคนหรอกนะ
“ตั้งคนเดียวค่ะ ป้า”
“แล้วตอนนี้รู้ได้ไหมว่าหนูน้อยชายหรือหญิง ไม่ต้องกังวลนะอาอวี๋ บ้านเราไม่มีวันเหยียดผู้ชายดีกว่าผู้หญิงหรอก
ชายก็รัก หญิงก็รักเหมือนกัน ก็แค่อยากเตรียมของให้ลูกล่วงหน้า สีชมพูบ้าง สีน้ำเงินบ้าง” เสิ่นหนิงรีบอธิบาย กลัวว่าซางอวี่จะคิดมาก
คนท้องมักคิดไปเองง่าย ๆ
ซางอวี่พูดว่า “ฉันยังไม่ได้ดูเพศเลยค่ะ ก็ไม่อยากดู ฉันอยากเปิดกล่องสุ่มไปเลย คลอดอะไรออกมาก็ถือว่าชะตาพา”
เสิ่นหนิงได้ยินคำว่า ‘คลอดอะไรออกมาก็ถือว่าชะตาพา’ ก็ขำ ๆ หัวเสีย ๆ ไม่รู้จะทำสีหน้ายังไง
แล้วเธอก็ยิ้มอย่างใจเบาสบาย “ก็ว่าไปถูกแล้ว รู้ล่วงหน้าเสียแล้ว กลับไม่มีความเซอร์ไพรส์ซะแล้ว
ลูกชายลูกสาวเราก็รักทั้งนั้น ไม่ว่าจะชายหรือหญิง เธอกับจื้อหนานใครต่อใครเหมือนใครก็ต้องเป็นต้นหน้าต้นตำรับความงาม สองคนนี่หน้าตาดีทั้งคู่เลย”