ซางอวี่เก็บของบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วเดินกลับมานอนบนเตียงนุ่ม ๆ ของตัวเอง
เธอกะจะเปลี่ยนเตียงเล็กนี้เป็นเตียงใหญ่มานานแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนสักที
เธอกับเสิ่นจื้อหนานกอดกันนอนได้ เตียงเล็ก ๆ นี้ก็นอนไหว
แต่ตอนนี้เธอมีท้องแล้ว ถึงเวลานั้นลูกน้อยของพวกเขาถ้าอยากมานอนในมิติพกพาด้วย เตียงนี้ก็จะไม่พอ
ซางอวี่ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะหาเวลาทำเตียงใหญ่สักตัว แล้วก็ทำเตียงเด็กให้ลูกน้อยด้วย
เตียงเด็กเริ่มทำตอนนี้ก็ได้
ยังมีของเล่นเด็ก เปลี่ยนเด็ก ความคิดของซางอวี่ก็ล่วงเลยไปอยู่ที่เรื่องลูกอีก
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องเด็ก ๆ ซางอวี่ก็รู้สึกอบอุ่นเป็นสุข
เช้าวันรุ่งขึ้น ซางอวี่ลืมตาแต่เช้าจัดอาหารเช้าให้ตัวเอง กินเสร็จก็เดินไปหาสวี่ไป๋ซวี่ที่ห้องข้าง ๆ
คืนที่แล้วหลังกินยาแล้ว สวี่ไป๋ซวี่หลับได้ค่อนข้างสบาย เขาตื่นแต่เช้าตรู่
หลังตื่นมา กลัวรบกวนการพักผ่อนของจางเหลย จึงหยิบหนังสือสักเล่มมาเปิดดูในห้อง
เมื่อซางอวี่ไปถึง จางเหลยก็ลุกขึ้นแล้วเช่นกัน ไปโรงอาหารเอาอาหารมาส่ง กำลังนั่งกินเช้ากับสวี่ไป๋ซวี่อยู่
“หมอซาง สวัสดีครับ กินข้าวเช้าหรือยังครับ ผมเอาตะเกียบเพิ่มให้นะครับ” จางเหลยพูดอย่างกระตือรือร้น
“ฉันกินแล้ว” ซางอวี่ตอบ “พวกคุณสองคนรีบกินเถอะ ฉันมาแวะดูอาการครูสวี่ก็เท่านั้น”
“เมื่อคืนหลับดีครับ ตอนนี้รู้สึกโอเคอยู่” สวี่ไป๋ซวี่กล่าว