โรงพยาบาลอำเภอ
หลินตงกับซ่งเจี้ยนเดินไปที่ห้องทำงานของหมอด้วยกัน
หมอโชคร้ายที่เข้าเวรคืนนี้คือหลินไป๋
หลินไป๋ได้ยินเสียงเคาะประตู จึงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “เข้ามา”
พยาบาลผลักประตูเข้ามา “หมอหลินคะ สหายสองท่านนี้มาดูอาการบาดเจ็บค่ะ”
“เข้ามาเถอะ” หลินไป๋พูดพลางวางปากกาลง พอเงยหน้าขึ้นเห็นหลินตงเดินโซเซเข้ามา ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
ญาติห่าง ๆ ผู้น้องที่ห่างกันสองลำดับบ้านของเขาคนนี้ ทำไมมองยังไงก็ชวนให้โดนต่อยเหมือนเดิมนะ
“คืนนี้คุณเข้าเวรหรือ หลินไป๋” หลินตงถามพลางขมวดคิ้ว
หลินไป๋พยักหน้า “ใช่ มีอะไรหรือ โดนคนซ้อมมาหรือไง”
หลินตง: ก็โดนคนซ้อมมาจริง ๆ น่ะสิ
เห็นสีหน้าเขาแล้ว หลินไป๋ก็หัวเราะออกมา “ว่าไงนะ โดนคนซ้อมมาจริง ๆ หรือ”
“คุณมีอะไรให้ดีใจนักหนา ฉันบาดเจ็บแล้วมันมีประโยชน์อะไรกับคุณ” หลินตงพูดอย่างขุ่นเคือง
“เอาน่า อย่าโมโห ชีวิตคนเรานั้นไม่ง่าย อย่าโกรธเพราะเรื่องเล็กน้อย หากโกรธจนตายก็ไม่มีใครตายแทน ยามเทศกาลก็ต้องโดดเดี่ยวเดียวดาย” หลินไป๋พูดอย่างอารมณ์ดี
หลินไป๋: อย่าพูดเลย กลอนสั่ว ๆ บทนี้ลื่นปากใช้ได้เลยแฮะ
ที่สำคัญคือเข้ากับสถานการณ์สุด ๆ
หลินตงจ้องหลินไป๋เขม็งด้วยความโมโห “หลินไป๋ ถ้าคุณยังพูดอีก เชื่อไหมว่าฉันจะไปร้องเรียนคุณกับผู้อำนวยการโรงพยาบาล!”
“เชื่อ ๆ คุณพูดอะไรผมก็เชื่อทั้งนั้น” หลินไป๋มองหลินตง
“สหายหลินตง ช่วยเล่าให้ผมฟังอย่างละเอียดหน่อยว่าได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร