หลินไป๋รู้ว่า หลินตงคงไปหาเรื่องซางอวี่แน่ ไม่อย่างนั้นซางอวี่คงไม่ลงมือกับเขา
เขานั่งคิดอยู่ในห้องทำงานครู่หนึ่ง ก่อนจะให้พยาบาลโทรเรียกหมออีกคนมาทำงานแทน
จากนั้นก็ไปหาหลี่เฉิง ให้เขาขับรถไปส่งที่บ้านซางอวี่
“พี่เขย ดึกป่านนี้แล้วจะไปบ้านสหายซาง มีธุระด่วนอะไรหรือครับ” หลี่เฉิงถาม
หลินไป๋ถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องของหลินตงให้หลี่เฉิงฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
หลี่เฉิงรู้จักหลินตงดี ตอนทำงานอยู่ที่สำนักงานบัณฑิตหนุ่มสาว หลินตงก็ชอบวางอำนาจอยู่แล้ว
ไม่เหมือนหลินไป๋ ที่เอาแต่ทุ่มเทให้กับวิชาแพทย์ในโรงพยาบาล เรื่องอื่น ๆ หลินไป๋ไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย
ควรทำอะไรก็ทำไป ไม่เคยอาศัยสถานะของตัวเองแสวงหาสิทธิพิเศษใด ๆ
เรื่องนี้ช่วยลดความยุ่งยากให้เขาได้มากทีเดียว
หลี่เฉิงมองหลินไป๋แวบหนึ่ง ก่อนพูดว่า “พี่เขย ผมว่านิสัยของสหายซาง ถ้ามีแค้นก็มักจะชำระกันตรงนั้นเลย พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ”
หลินไป๋พยักหน้า “ฉันรู้ว่าเธอคงไม่ยอมให้ใครรังแก แต่เรื่องนี้ยังไงก็เกิดขึ้นเพราะฉัน อย่างน้อยก็ต้องไปขอโทษถึงที่”
รถของทั้งสองใกล้ถึงหมู่บ้านซ่างเหอแล้ว
หลี่เฉิงถามว่า “พี่จะไปขอโทษมือเปล่าเหรอครับ”
หลินไป๋ยกมือฟาดหน้าผากตัวเองแรง ๆ “ฉันลืมไปนี่นา ทำไมนายไม่เตือนฉันให้เร็วกว่านี้ล่ะ”
“ผมก็ไม่รู้ว่าพี่จะไปขอโทษนี่ครับ”
“งั้นเรากลับไปซื้อของแล้วค่อยมาใหม่ดีไหม”
หลี่เฉิงมองพี่เขยผู้ซื่อตรงและไร้เดียงสาของตัวเองอย่างจนใจ ก่อนพูดว่า “ป่านนี้จะไปซื้อของที่ไหนล่ะครับ อีกอย่าง ถ้ากลับบ้านแล้วค่อยมาใหม่ก็คงดึกมาก สหายซางน่าจะพักผ่อนไปแล้ว”