หลังอาหารเย็น เวลายังไม่ดึกนัก ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานตรวจดูประตูใหญ่ของลานหน้าบ้าน
ทั้งสองคนจึงปิดไฟ แล้วพากันไปทำงานต่อในอุโมงค์หลบภัย
ซางอวี่เอาเนื้อออกมาจากห้องเก็บน้ำแข็งในอุโมงค์หลบภัยตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อให้ละลายแล้ว
เธอกับเสิ่นจื้อหนานช่วยกันสับไส้ แบ่งเนื้อ และหมักเครื่องปรุง เตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าจนเรียบร้อย
พรุ่งนี้พวกสหายจะมา ซางอวี่ตั้งใจจะนึ่งซาลาเปาไส้เนื้อแป้งบางไส้แน่นให้พวกเขากิน
เธอยังตัดสินใจว่าจะทำหมูตุ๋นในไหที่เหลือให้หมดด้วย
ไหน ๆ ก็มาทั้งที ก็ต้องกินของดี ๆ หน่อย
ขณะที่กำลังยุ่งอยู่ ซางอวี่ก็นึกขึ้นมาได้กะทันหัน “แย่แล้ว วันนี้ฉันออกจากบ้านแล้วลืมเอาสมุนไพรไปช่วยอาเจ๋อกับพวกเขาขาย
พรุ่งนี้ตอนไปโทรศัพท์ ฉันจะเอาไปด้วยเลย
อืม พรุ่งนี้บ่ายฉันจะโทรหาคุณลุงใหญ่กับพวกเขา คุณจะไปกับฉันไหม?”
หลังถามออกไป ซางอวี่ก็นึกได้ว่าโจวจั่นอันกับพวกเขาจะมาพรุ่งนี้บ่าย เวลาจึงชนกันพอดี
“งั้นฉันไปคนเดียวก็แล้วกัน” ซางอวี่พูดกับตัวเอง
เสิ่นจื้อหนานเห็นท่าทางของเธอที่นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้แล้วพูดเสริมอีกประโยค ก็อดหัวเราะไม่ได้
“คุณไปหรือผมไปก็เหมือนกัน
พ่อกับแม่ไปอยู่กับคุณลุงใหญ่ ยังไงก็ต้องพักที่บ้านพวกเขาสักระยะ
พรุ่งนี้พอจั่นอันกับพวกเขามาถึง แล้วขนของออกไปหมดแล้ว เราสองคนก็ออกไปข้างนอกด้วยกันได้ ถึงตอนนั้นค่อยหาเวลาโทรหาพวกเขา”
ซางอวี่พยักหน้า “อืม”
ทั้งสองยุ่งกันจนเลยสี่ทุ่มไป ในที่สุดก็เตรียมของที่ต้องใช้เสร็จเรียบร้อย