มื้อเย็นวันนี้เสิ่นจื้อหนานเป็นคนทำ เห็นซางอวี่ยังดูหงอย ๆ อยู่ จึงปล่อยให้เธอพักผ่อนตามสบายสักพัก
ฝีมือทำอาหารของเสิ่นจื้อหนานมีจำกัด เขาทำได้แค่ผัดผักง่าย ๆ แล้วก็หุงข้าวหนึ่งหม้อ
สองสามีภรรยากินข้าวด้วยกันเสร็จ ก็ไปนั่งคุยกันบนโซฟา
เสิ่นจื้อหนานเอ่ยว่า “ตอนนี้หมอหลินเป็นคนตรวจรักษาเสี่ยวเจิ้ง”
ดวงตาซางอวี่เป็นประกาย “พอดีพรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องไปหาหลินไป๋ จะเอาบัตรแพทย์ของฉันคืน แล้วก็เติมยาให้เขาสักหน่อย”
เสิ่นจื้อหนานถามอย่างสงสัย “เติมยาอะไร”
“ยาที่ทำให้แผลเขาหายช้าลงน่ะ แล้วก็ทำให้เขาเจ็บสักหน่อย ลดขีดจำกัดความทนต่อความเจ็บปวดของเขาให้ต่ำที่สุด”
เห็นดวงตาซางอวี่เป็นประกายราวกับมีดวงดาวอยู่ข้างใน เสิ่นจื้อหนานก็อดใจไม่ไหว ก้มลงจูบเธอ
จู่ ๆ เขาก็เข้ามาใกล้ ทำให้ซางอวี่เขินจนเผลอยกมือผลักเขาโดยสัญชาตญาณ
“อย่าซนสิ”
“ร่างกายฉันยังไม่หายดีหรือ?” เสิ่นจื้อหนานถามเสียงต่ำ
ซางอวี่คิดในใจ: ทำไมจู่ ๆ ถึงข้ามจากเรื่องซุบซิบไปเรื่องอย่างว่าเลยล่ะ...
“พักอีกสักสองสามวัน” ซางอวี่พูดพลางหน้าแดง
เสิ่นจื้อหนานเลิกคิ้ว: พูดกันตามตรง ฉันแต่งงานมานานพอสมควรแล้ว ทุกวันก็นอนกอดภรรยา แต่ร่างกายยังไม่หายดี แบบนี้ก็ลำบากเหมือนกันนะ?
ซางอวี่เห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของเสิ่นจื้อหนาน ก็หัวเราะเบา ๆ “อีกไม่นานหรอก คราวนี้ของจริง”
“แล้วคราวก่อนเป็นของปลอมเหรอ?” เสิ่นจื้อหนานถามยิ้ม ๆ