“ได้ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะออกจากบ้านแต่เช้า ไปโทรหาพวกเขา” ซางอวี่พูด
เธอรู้ว่าเสิ่นจื้อหนานให้เธอออกไปข้างนอก เพราะกลัวว่าหากมีใครมาที่บ้าน เธออาจตกอยู่ในอันตราย
ที่จริงตอนนี้บ้านของเธอก็อันตรายอยู่แล้ว เพราะมีทองคำมากมายขนาดนี้
ซางอวี่คิดขึ้นมาชั่วขณะว่า ถ้าสิ่งเหล่านี้เป็นของไร้เจ้าของที่เธอพบเองก็คงดี
แต่น่าเสียดาย นี่เป็นของของประเทศ เธอเอาไปไม่ได้
ซางอวี่ตรวจดูกล่องและบริเวณรอบ ๆ อย่างละเอียด ยืนยันว่าไม่มีพิษ
ทั้งสองช่วยกันย้ายกล่องจากตำแหน่งเดิมไปไว้อีกด้านหนึ่ง
พวกเขาตรวจสอบพื้นที่ที่ว่างลงอย่างละเอียด ทั้งคู่คลำพื้นอย่างถี่ถ้วน ยืนยันว่าไม่มีกลไกอื่นซ่อนอยู่
ตอนนี้ทั้งสองเหนื่อยจนแทบหมดแรง
ทองคำก็หนักอยู่แล้ว แถมยังอยู่ในกล่องใบใหญ่ขนาดนั้น แม้ทั้งสองคนจะช่วยกันยกก็ยังเหนื่อยแทบแย่
ทั้งที่พวกเขาทั้งคู่ต่างก็มีแรงไม่น้อย
ซางอวี่รู้สึกว่าแขนของตัวเองแทบยกไม่ขึ้นแล้ว
เสิ่นจื้อหนานก็เหนื่อยจนใบหน้าซีดลงเล็กน้อย
ตอนนี้เสิ่นจื้อหนานเองก็จำต้องยอมรับว่า เอาเถอะ เขายังไม่หายดีจริง ๆ
ทั้งสองกลับมาที่ลานด้านหน้า มองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
ตอนนี้ทั้งคู่เต็มตัวไปด้วยฝุ่น มือทั้งสองข้างดำสนิท
“ฉันจะไปอาบน้ำข้างนอก เธอก็ไปอาบน้ำก่อน เก็บตัวให้สะอาดหน่อย”
“อืม” ซางอวี่ขานรับ
ทั้งสองแยกกันไปอาบน้ำ ล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาด แล้วจึงนอนลงบนเตียง
ไม่มีแรงแม้แต่จะคุย ไม่นานทั้งคู่ก็หลับไป