เสิ่นจื้อหนานปลอบเจียงหว่านเยวี่ยอยู่นาน กว่าเธอจะสงบสติอารมณ์ลงได้
เสิ่นจื้อหนานช่วยเจียงหว่านเยวี่ยนวดแป้ง สองแม่ลูกทำแผ่นแป้งทอดได้ยี่สิบกว่าแผ่น แล้วตักผักดอง เนื้อบด ซอสเห็ด และซอสไข่ที่ซางอวี่ทำไว้ก่อนหน้านี้ ใส่ขวดแก้วแยกกัน
เจียงหว่านเยวี่ยหยิบกระบุงหลังมาใบหนึ่ง แล้วใส่ของทั้งหมดลงไป
“ล้างแตงกวากับผักติดไปอีกหน่อยสิ” เสิ่นจื้อหนานบอก
“ได้ค่ะ” เจียงหว่านเยวี่ยรับคำ
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเตรียมของ เสิ่นหวยก็เข้ามาช่วยด้วย
ส่วนซางอวี่อยู่ในห้องคนเดียว ที่จริงแล้วเธอกำลังเตรียมยาลูกกลอนอยู่ในมิติพกพา
เพื่อไม่ให้ใครสงสัย ซางอวี่ยังใช้สมุนไพรในบ้านจัดยาไว้อีกยี่สิบกว่าชุด
ยาพวกนี้ดูซับซ้อน แต่แท้จริงแล้วเป็นยาบำรุงร่างกายและเสริมรากฐาน เสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ยสามารถดื่มพร้อมกันได้
ถึงอย่างนั้น ต่อให้คนอื่นได้กากยาไป ก็มีแต่จะคิดว่าเป็นยาที่ใช้ประคองชีวิตเท่านั้น
ซางอวี่เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงออกมาจากห้อง
“แม่คะ มาหาหน่อยค่ะ” ซางอวี่เรียก
“จ้ะ” เจียงหว่านเยวี่ยรับคำแล้วเดินเข้ามา
ซางอวี่กำชับวิธีใช้ทีละอย่าง “ขวดยานี้ต้องระวังเป็นพิเศษ กินเดือนละเม็ดก็พอ จะช่วยให้พ่อคงสภาพสีหน้าซีดเซียวแบบนี้ไว้ได้
ถ้ารู้สึกว่าร่างกายของพ่อฟื้นตัวขึ้นมาบ้าง ก็หยุดยา อีกสองสามเดือนอาการก็จะค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติค่ะ”
เจียงหว่านเยวี่ยจดจำทุกคำไว้ขึ้นใจ
“แล้วก็ขวดนี้ค่ะ” ซางอวี่ส่งขวดยาอีกขวดให้เจียงหว่านเยวี่ย “ยานี้ทำให้อาการทรุดลงอย่างรวดเร็วเหมือนวันนี้ได้ ต่อให้พาไปโรงพยาบาลก็ไม่เป็นไร ตรวจไม่พบหรอกค่ะ