ซางอวี่นั่งพิงพนักเก้าอี้หน้าประตูพักผ่อนอยู่
ไอรีนเริ่มทำแผล เธอเองก็ผ่านการฝึกแบบมืออาชีพมา เปลี่ยนผ้าก๊อซได้รวดเร็ว ท่าทางก็อ่อนโยน
ไอรีนวางผ้าก๊อซที่เปลี่ยนออกมาลงบนถาด พอเปลี่ยนครบทุกคนก็เดินออกไปข้างนอก
ทหารหน้าประตูเห็นไอรีนออกมาก็กราบวันเทิดเกียรติ
“พวกคุณตามฉันไป ช่วยหิ้วของด้วย” ไอรีนส่งถาดให้ทหารหน้าประตู
ทหารรับคำแล้วเดินตามไอรีนออกไปข้างนอก
ซางอวี่เงยหน้าขึ้นมอง นักรบคนหนึ่งรีบเดินมาที่ประตู เขาก็ได้รับบาดเจ็บที่แขวนเหมือนกัน จ้องมองด้านนอกอย่างระแวง
ซางอวี่แลกสายตากับโจวจั่นอันหนึ่งครั้ง
โจวจั่นอันกับคนอื่น ๆ หลับตาลงพร้อมกัน
ซางอวี่รีบดึงปืนพกเจ็ดกระบอกกับกระสุนเกือบร้อยนัดออกจากมิติพกพาของตัวเอง
ของในมิติของเธอมีเยอะ แต่ถ้าหยิบออกมาทีเดียวมากเกินไปจะก่อความสงสัย
เธอคำนวณไว้ดีแล้วว่าปืนเจ็ดกระบอกกับกระสุนร้อยนัดยังพออธิบายได้
ตอนที่ไอรีนเดินเข้ามา ซางอวี่เพิ่งบอกโจวจั่นอันไปว่าเธอเอาอาวุธมาด้วย…
ดีที่ไอรีนก็เดินออกไปอีกแล้ว
“เรียบร้อย”
โจวจั่นอันเห็นปืนก็ตาเป็นประกาย นี่มันของประเทศเมืองสวยแท้ ๆ ดีกว่าของพวกเขาอยู่หลายขุม
ทุกคนตาเป็นสุขเป็นสุริยันกันหมด
ซางอวี่กับโจวจั่นอันช่วยกันแจกปืนกับกระสุนให้ทุกคน ในห้องนี้คือคนบาดเจ็บสาหัสน้อยที่ยังเดินได้ห้าคน
พอปืนกับกระสุนแจกครบ คนยืนอยู่หน้าประตูก็เป่าปากเบา ๆ หนึ่งครั้ง แล้วรีบกลับไปยืนตำแหน่งของตัวเอง